Strategia gry na handicap

• Strategia
• Zasady
• Pitch czy chip?
• Odległości
• Strategie gry
• Ćwiczenia strategii

STRATEGIA DOBORU KIJÓW

Poniżej pdajemy możliwe strategie gry w zakresie doboru kijów w w/w przedziałach handicapowych, tj. przy osiąganiu w/w odległości i dobrej precyzji uderzeń.

Każda strategia opatrzona jest komentarzem, a ostateczne możliwe wyniki są 2 krotnie skorygowane,
co wyjaśnione jest w każdym przypadku.

Metodologia Handicap Golf zakłada precyzję gry a nie duże odległości.
Jak za chwilę zobaczysz nie ma potrzeby uderzania driverem na 270m ani ironem 5 na 170m aby osiągnąć handicap poniżej 8.
Bardzo dobra precyzja w zupełności wystarcza.

Pierwszy przypadek to gracze z handicapami powyżej 28.
W ich przypadku pary 3 maja od 100 do 120m, pary 4 od 290 do 300m i pary 5 maksymalnie 450m.
Celem jest zrobienie par na par 3, oraz bogey na par 4 i par 5.

Tak więc teoretyczny najlepszy wynik byłby 86 odpowiadający handicapowi 14.
Zakładając, że na 50% wszystkich dołków zrobią oni o 1 uderzenie więcej wynik wyniósłby 95 co odpowiada handicapowi 23.
I to jest właśnie cel operacyjny dla tej grupy handicapowej.
Jak to zrobić ?

Oto tabelka strategii.

Drugi przypadek to gracze z handicapami powyżej od 27 do 18.
W ich przypadku dołki maja podobna długość a więc pary 3 mają od 100 do 120m, pary 4 od 290 do 300m i pary 5 maksymalnie 450m.
Celem jest zrobienie par na par 3, oraz bogey na par 4 i par 5.

Tak więc teoretyczny najlepszy wynik byłby 86 odpowiadający handicapowi 14.
Zakładając, że na 25% wszystkich dołków par 3, par 4 i par 5, zrobią oni o 1 uderzenie więcej, ich wynik wyniósłby 90
co odpowiada handicapowi 18.
I to jest właśnie cel operacyjny dla tej grupy handicapowej.
Jak to zrobić ?

Oto tabelka strategii.

Trzeci przypadek to gracze z handicapami powyżej od 17 do 8.
W ich przypadku dołki maja podobna długość a więc pary 3 mają od 140 do 160m, pary 4 od 320 do 340m i pary 5 od 460 do 470m.
Celem jest zrobienie par na wszystkich dołkach.

Tak więc teoretyczny najlepszy wynik byłby 72 odpowiadający handicapowi 0.
Zakładając, że na 50% wszystkich dołków par 3, par 4 zrobią oni o 1 uderzenie więcej, ich wynik wyniósłby 79 co odpowiada handicapowi 7.
I to jest właśnie cel operacyjny dla tej grupy handicapowej.
Jak to zrobić ?

Oto tabelka strategii.

Czwarty przypadek to gracze z handicapami poniżej 8.
W ich przypadku dołki maja podobną długość jak poprzednio a więc pary 3 mają od 170 do 180m, pary 4 od 350 do 400m
i pary 5 od 490 do 520m.
Celem jest zrobienie par na wszystkich dołkach.

Tak więc teoretyczny najlepszy wynik byłby 72 odpowiadający handicapowi 0.
Zakładając, że na 50% wszystkich dołków par 3, par 4 zrobią oni o 1 uderzenie więcej, ich wynik wyniósłby 79 co odpowiada handicapowi 7.
Tak właśnie grają gracze tej grupy handicapowej.
Jak to robią ?

Oto tabelka strategii.

Aby zejść poniżej, gracze z tej grupy handicapowej muszą wyeliminować błędy na par 3 i par 4, gdyż na par 5 na ogół już błędów nie popełniają.
Każda pomyłka mniej to obniżenie ich handicapu.

Celem operacyjnym jest tylko 25% błędów na par 3 i par 4 co dałoby wynik 75 odpowiadający handicapowi 3.



STRATEGIA WEJŚCIA NE GREEN - SKĄD PUTTOWAĆ ?

Krótkie putty mają różny poziom trudności, nawet jeżeli piłka znajduje się w tej samej odległości od dołka.
Putt pod górkę jest zawsze łatwiejszy niż z górki, a putt po łuku od prawej-do-lewej jest łatwiejszy niż od lewej-do-prawej
(dla praworęcznych).
Poniższy rysunek pokazuje różne trudności putów w zależności od położenia piłki w stosunku do dołka.

Położenie 1 gdy puttujemy pod górkę jest najłtwiejsze, a 6 jest najtrudniejsze gdy puttujemy z górki.
Położenie 2 gdy puttujemy pod górkę jest łatwiejsze aniżeli 5 gdy puttujemy z górki.
Położenie 3 gdy puttujemy pod górkę jest łatwiejsze aniżeli 4 gdy puttujemy z górki.

Gdy pitchujemy lub chippujemy na green nasza strategia wejścia na green powinna uwzgędniać powyższe zależności.

Gdy green opada w stronę z której uderzamy, lepiej celować na prawą stronę dołka (dla praworęcznych)
Gdy green opada w przeciwną stronę w stosunku do tej z której uderzamy, lepiej celować na lewą strone dołka
(dla praworęcznych).

Zawsze starajmy się aby piłka zatrzymała się poniżej dołka, a nigdy powyżej.
Gdy green opada w w stronę z której uderzamy, uderzmy nasz chip czy pitch troche lżej.
Gdy green opada w przeciwną stronę w stosunku do tej z której uderzamy, uderzmy nasz pitch czy chip trochę mocniej.

Tego typu strategie wejścia na green powodują, że przy równorzędnej technice uderzenia chipu czy pitcha, finalnie będziemy mieli mniej puttów.

Kwestie wyboru określonego i adekwatnego uderzenia krótkiej gry (chip, pitch, chip-putt) w okolicach greenu opisane
są w zakładce http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-4.php

STRATEGIA PUTTOWANIA

Cele puttingu powinny być różne w zależności od handicapu gracza.
Generalnie celem gdy piłka wpada na green są 2 putty.

Jednak im handicap gracza jest niższy tym jego putting powinien być lepszy, a co za tym idzie strategia puttowania trochę inna.
Poniżej zamieszczona tabelka pokazuje skuteczność puttowania z różnych odległości dla różnych handicapów.
Można przyjąć, że 2 stopy to 1 większy krok (60cm).

Tak więc w zależności od odległości od dołka, gracz z określonym handicapem powinien starać się wbić piłkę
1 uderzeniem.

Dla dystansów powyżej 20 stóp nawet średnia PGA wbijania piłki 1 uderzeniem do dołka wynosi 10% i spada do 3% dla odległości powyżej 30 stóp.
Można więc przyjąć, że o ile piłka znajduje się w odległości ponad 20 stóp to należy nastawić się na 2 putty, a wbicie jednym uderzeniem to raczej przypadek.

Gracze z handicapami w okolicach 5 powinni przede wszystkim starać się wbijać piłkę z odległości 5-6 stóp.
To jest źródło birdie i niższych wyników.

Dla graczy z handicapami powyżej 18 najistotniejszym celem gdy znajdą się na greenie w odległości ponad 10 stóp od dołka (a nawet ponad 6 stóp), jest umieszczenie piłki jak najbliżej dołka, bez zbytniego napięcia i presji na 1 uderzenie.

Gdy przygotowujemy się do decydującego uderzenia, tego które ma wprowadzić piłkę do dołka ważne są 3 elementy puttowania:
1. Prawidłowe odczytanie greenu tj. jego nachylenia i prędkości i co z tego wynika, obranie prawidłowego kierunku uderzenia
2. Prawidłowe technicznie uderzenie tj. sweet spotem puttera oraz płynnym ciągłym ruchem
3. Prawidłowe wyczucie dystansu do dołka

Punkt 1 i 3 przychodzą z doświadczeniem uderzeń wielu puttów na różnych greenach.
Punkt 2 może być wyćwiczony nawet w domu na dywanie.

Jak wynika z badań nad puttingiem, najlepsze efekty daje koncentracja na wyczuciu i na celu.
Najgorsze – myślenie o technice putta oraz obawa przed chybieniem.
W momencie gdy ustawiasz się do ważnego putta myśl tylko o 2 rzeczach – swoim celu (dołek lub jego okolica przy dłuższych puttach) oraz wyczucie (spraw aby piłka potoczyła się).
Reszta stanie się sama.


Rutyna, która polecamy przy puttowaniu jest następująca:

1. Dokładnie obejrzyj green i drogę do dołka.
Zrób to minimum z dwóch stron – od strony piłki i od strony dołka
a. Zwróć uwagę w którą stronę układają się źdźbła trawy (jasne i ciemne pasy trawy)
b. Określ punkt „breaku” jeżeli dołek jest na pochyłości
c. Określ czynniki mogące wpłynąć na szybkość greenu – wyspa, wzniesienie itp.

2. Obierz cel tj. miejsce w które będziesz mierzyć.
Jeżeli nie jest ono dokładnie dołkiem (tylko przy prostych puttach), to zapomnij od tej chwili o dołku i mierz tylko w wybrane miejsce.

3. Stań za piłką (możesz przykucnąć) i „zobacz” wyraźnie drogę po której ma potoczyć się piłka.
Spróbuj wyobrazić sobie tę drogę w dwie strony – „od piłki do dołka” i „od dołka do piłki”

4. Wykonaj 1-3 próbne zamachy, patrząc się na dołek

5. Podejdź do piłki, ustaw się idealnie prostopadle na obrany w pkt. 2 cel

6. Wyobraź sobie jaki zamach masz zrobić w zależności od greenu (pkt 1) i obranego celu (pkt 2).

7. Wykonaj płynny i spokojny zamach z jedną myślą – „spowodować aby piłka potoczyła się do tego celu”

Opisana powyżej rutyna może się trochę różnić w zależności od preferencji. Tym niemniej normalnie trwa około minuty,
a przy bardzo krótkich puttach 15-20 sekund.

Polecamy też zapoznanie się z opracowaniem PUTTING – KLUCZ DO SUKCESU na stronie http://www.handicapgolf.pl/tricki.php

JAK ZAGRAĆ LEPIEJ NIŻ SWÓJ HANDICAP ?

Opisane poniżej sposoby treningów oraz strategie gry zostały przygotowane przez Krzysztofa Czuprynę, który jest jednym
z założycieli naszego serwisu. 
Zastosowanie ich w praktyce pozwoliły mu zagrać pierwszy raz w życiu na par pola czyli 72 uderzenia.

 

Zasady
Dobra gra w golfa jest efektem 3 elementów:
a. Dobrej techniki, adekwatnej do posiadanego handicapu
b. Dobrej strategii gry
c. Dobrej odporności psychicznej

Element „a” czyli umiejętności techniczne jest najbardziej stały, gdyż umiejętności techniczne poprawiają się bardzo powoli choć systematycznie.
Oczywiście pod warunkiem sensownego treningu.
Aby zagrać lepiej niż swój handicap (przy stałych umiejętnościach technicznych) należy więc „manipulować” dwoma innymi elementami – strategią gry oraz odpornością psychiczną.
Oto jak można to zrobić.

Odporność psychiczna
Każdy poziom handicapowy ma swoje psychologiczne ograniczenia.
Gracz z handicapem 30 czuje miłe podniecenie gdy robi kilka bogey pod rząd, a zrobienie 2-3 parów pod rząd może wprowadzić go w euforię i obniżyć poziom jego gry na kolejnych dołkach.
Gracz z handicapem w okolicach 18 czuje się dobrze robiąc 2-3 pary, a zrobienie birdie oraz 3 par pod rząd może go wytrącić z równowagi psychicznej.

Wbrew pozorom zagranie kilku dołków bardzo dobrze może mieć równie zgubne konsekwencje dla wyniku jak zagranie kilku dołków bardzo źle.
Gdy wszystko zaczyna „wychodzić” wtedy gracz mniej przykłada się do setupu, uderzenia, zaburza swoją rutynę gdyż może poczuć się „mistrzem”.
Skutki nie dają na siebie długo czekać wystarczy zepsuć porządnie 1-2 dołki i wynik uleci w przestrzeń.
Zagranie kilku dołków źle powoduje zniechęcenie i frustracje, co również przełoży się na gorsze wyniki.

Głównym zadaniem w wyrabianiu odporności psychicznej jest „przyzwyczajenie” naszej psychiki do dobrego i stałego wyniku.
Dla gracza z handicapem powyżej 30 będzie to double bogey, dla gracza z handicapem ok. 18 będzie to bogey,
a dla gracza z handicapem ok. 10 będzie to bogey na połowie dołków.
Jak osiągnąć te cele ?

Proponuję dwa sposoby treningu.

1. Gra z łatwiejszych tee
Dla wyższych handicapów będą to czerwone, damskie tee, a dla niższych handicapów najłatwiejsze męskie tee.
Chodzi o to, żeby grając z łatwych tee nie robić wyników ponad:
Double bogey dla hcp powyżej 30
Bogey dla hcp w okolicach 18
Bogey na połowie dołków dla hcp w okolicach 10

Nasz mózg pomimo łatwiejszej gry będzie się „przyzwyczajał” do stałości gry i do równych wyników.
Należy tak zagrać kilka razy, minimum 3.
Nie należy się wstydzić gry z łatwiejszych tee, szczególnie czerwonych.
To nasz trening, a nie prawdziwa gra. Golf to gra na wyniki a nie na „ego” i ambicję.

2. Gra na celowe bogey lub double bogey
Z normalnych tee gramy zawsze na:
Double bogey – dla hcp powyżej 30
Bogey dla hcp w okolicach 18
Bogey na połowie dołków dla hcp w okolicach 10

Jak to robić ?
Pomimo że dany dołek będzie łatwy nie dążymy do gry na par lub bogey (dla wyższych handicapów).
Łączny wynik nie jest istotny !
Zamiast drivera gramy ironami lub woodami, zamiast ataku na green ironem 5 lub woodem robimy layup ironem 9 lub 8
i atakujemy green wedgem.
Cel to green-in-regulation plus 1 lub plus 2 dla wyższych handicapów na WSZYSTKICH dołkach.
Ile zrobimy w sumie nie jest ważne !
To również daje poczucie stałości I bezpieczeństwa.

Należy tak zagrać również kilka razy minimum 3.

W obu tych metodach gry “uczymy” naszą psychikę stałości gry I przyzwyczajamy ją do małego sukcesu jakim jest double bogey dla hcp powyżej 30, bogey dla hcp w okolicach 18 i bogey na połowie dołków dla hcp w okolicach 10.
Lepsze wyniki tj. bogey (lub nawet par) na niektórych dołkach dla hcp powyżej 30, par dla hcp 18 i 10
i tak uzyskamy czasem wskutek bardzo dobrego wejścia na green, dobrego putta czy chipa.
Jednak najważniejsze jest poczucie, że możemy zagrać to, co założyliśmy i przyzwyczaić się do tego.
Potem dobry wynik (czyli wykonanie planu) na kilku dołkach pod rząd nie będzie tak osłabiał czujności i pozytywnego pobudzenia naszej psychiki.

Strategia gry
Aby zagrać lepiej niż swój handicap przy danej technice należy zagrać bardzo mądrze.
Zakładam, że nasza psychika została już „przygotowana” do sukcesu opisanymi powyżej treningami
i zagranie kilku parów pod rząd nie spowoduje niepotrzebnej euforii i osłabienia naszej pozytywnej motywacji.

Na czym polega dobra strategia gry?
Trzeba przestrzegać z żelazną konsekwencją tylko 2 zasad.

1. Uderzam danym kijem tylko wtedy gdy dobre uderzenie nim da mi korzyść w postaci wejścia na green (in-regulation dla niższych handicapów lub in-regulation+1 lub +2 dla wyższych)

2. Jeżeli nie ma korzyści o której mowa w pkt 1, wtedy uderzam kijem którym czuje się najpewniej

Jak to wygląda w praktyce ?

Weźmy przykłady 2 dołków, jeden par 4 i drugi par 5 opisane poniżej.
Załóżmy też następujące bezpieczne odległości w metrach, które uzyskują gracze z określonymi handicapami, poszczególnymi kijami:

Handicap            Driver                                  Wood 3                               Iron 5                    Iron 7                    PW
powyżej 30        wcale lub 170                    wcale lub 150                    140                        120                        80
okolice 18           200                                        180                                    150                        130                        90
okolice 10           210                                        190                                    155                        135                       100

Są to odległości bezpieczne czyli średnie i takie na których celność wynosi minimum 60%.

Pierwszy przykład to par 4, o długości 320m z łatwiejszych tee i 340m z trudniejszych tee.
Patrząc na zasadę 1 i 2 jak powinny zagrać poszczególne handicapy ?

Hcp 30 może zagrać iron 7, iron 7, PW, 2 putty = 5 czyli bogey.
Ewentualny błąd nie powinien dać więcej niż double bogey.
Uderzenie woodem lub driverem nie da nic z wyjątkiem ryzyka.

Hcp 18 może zagrać bardzo bezpiecznie iron 7, PW, PW, 2 putty = 5 czyli bogey.
Może zagrać bardziej ryzykownie wood 3, iron 7, 2 putty = 4 czyli par
Zagranie driverem nie daje żadnej wymiernej korzyści, gdyż i tak trzeba będzie grać drugie uderzenie ironem 7,
a to samo jest przy grze z tee woodem 3, które jest bezpieczniejsze.
 
Hcp 10 grając z trudniejszych tee może zagrać bardziej ryzykownie driver, iron 7, 2 putty = 4 czyli par
lub bardziej bezpiecznie wood 3, iron 5, 2 putty = 4 czyli par.

Proszę zwrócić uwagę, że hcp 18 i hcp 30 grając bezpiecznie na bogey nie wykluczają zdobycia par bardzo dobrym wejściem na green lub bardzo dobrym puttem.
Eliminują za to całkowicie ryzyko double bogey przy poprawnych technicznie uderzeniach.

Drugi przykład to dołek par 5 o długości z łatwiejszych tee 460m i 500m z trudniejszych tee.

Hcp 30 może zagrać iron 5, iron 7, iron 7, PW, 2 putty = 6 czyli bogey.
Ewentualny błąd nie powinien dać więcej niż double bogey.
Uderzenie driverem jest dosyć ryzykowne gdyż do greenu pozostanie w najlepszym przypadku i tak 290m, które aby być na greenie w 3 uderzeniu trzeba by pokonać uderzając idealnie woodem 3 i ironem 5, co dla tych handicapów jest mało prawdopodobne i doprowadzi i tak do bogey przy większym ryzyku czyli możliwości double bogey lub gorzej.

Hcp 18 może zagrać w miarę bezpiecznie wood 3, iron 5, iron 7, 2 putty = 5 czyli par.
Może zagrać jeszcze bezpieczniej iron 5, iron 7, iron 7, PW, 2 putty = 6 czyli bogey
Zagranie driverem nie daje mu żadnej wymiernej korzyści w stosunku do wooda 3, gdyż i tak do greenu pozostanie 260m czyli na minimum 2 uderzenia, a ryzyko uderzenia driverem jest większe niż woodem 3.
Atak na green i tak będzie musiał się odbyć ironem 7, a więc dokładnie tak samo jak w pierwszym bezpiecznym wariancie.
 
Hcp 10 grając z trudniejszych tee może zagrać bardziej ryzykownie driver, iron 5, iron 7, 2 putty = 5 czyli par
lub bardziej bezpiecznie wood 3, iron 7, iron 7, krótki pitch na green i 2 putty = 6 czyli bogey.
W tym drugim przypadku gra on bardziej bezpiecznie i ma pewne bogey, a nie wyklucza to zrobienia par przy dokładnym krótkim pitchu z 40 m.

Opisane powyżej strategie są strategiami bezpiecznymi, nie wykluczają one zrobienia nawet par przy dobrej technicznie grze, ale prawie całkowicie eliminują ryzyko double bogey czy gorzej, co jest główną przyczyną wysokich wyników.

Przygotowując strategię gry na danym dołku należy zawsze zastanowić się jakim kijem będzie przeprowadzony atak na green i czy ten kij gwarantuje powodzenie tj. green-in-regulation dla hcp 10 lub 18 i green-in-regulation + 1 dla hcp 30
i czasem 18.
Jeżeli dany kij tego nie gwarantuje z prawdopodobieństwem minimum 60% to należy grać wariant „bezpieczne bogey”
(lub bezpieczne double bogey) z opcją na par lub bogey.
Wybór kija do ataku na green podpowie nam czym grać bezpiecznie z tee lub drugie uderzenie
na par 5.

Poniżej 4 przykłady bardzo ryzykownych strategii, które do niczego dobrego nie prowadzą.

a. Uderzenie na par 4 z tee driverem gdy w drugim uderzeniu do greenu pozostanie odległość większa niż odległość
na którą uderzamy woodem. Driver nic nie da z wyjątkiem ryzyka.

b. Uderzania woodem na green z odległości większej niż przeciętna odległość uderzeń woodem.
I tak będzie niezbędne kolejne uderzenie, a ryzyko uderzenia woodem może spowodować nie jedno lecz 2 dodatkowe uderzenia.

c. Uderzanie drugiego uderzenia na par 5 woodem 3, jeżeli po tym uderzeniu do greenu pozostanie
i tak ponad 130m. Lepiej wtedy uderzyć ironem 5 i kolejne ironem 7, gdyż odległość 130m nie gwarantuje ani nie zwiększa prawdopodobieństwa up&down.

d. Uderzanie na green gdy pochyla się on bardzo w stronę uderzenia, a flaga jest na początku greenu.
W przypadku trafienia w green będziemy mieli do czynienia z trudnym puttem „z górki” (a więc ryzykiem 3 puttów),
a uderzenie przed green da nam łatwy chip „pod górkę” i 1 putt.

Podsumowując i przypominając 2 przytoczone powyżej zasady.
Grajmy danym kijem tylko wtedy gdy daje to wymierną korzyść.
Nie ma sensu granie niższym kijem, driverem lub woodem aby „pokazać się” lub poczuć bardziej „profesjonalnie”.
W grze w golfa liczy się wynik, a nie kije którymi go osiągamy.
Jeżeli w/w korzyści nie ma i gramy na wynik z założenia niższy niż par (lub bogey dla wyższych handicapów) to grajmy kijem którym czujemy się bezpieczniej.

Dwa uderzenia pitching wedgem dają dla hcp 10 odległość 200m, a są znacznie bezpieczniejsze niż jedno ironem 7,
a drugie sandwegem.

Hcp 30 osiągnie green na par 4 o długości 320m uderzając 4 razy pitching wedgem i będzie to bez żadnego ryzyka,
co przy 2 puttach da ZAWSZE double bogey.
Natomiast ryzykując driverem i woodem 3 by zrobić green-in-regulation na tymże par 4, ryzykuje wodę, OB, bunkier i krzaki co w najlepszym przypadku da mu double bogey (a więc to samo co miał bez ryzyka) a w najgorszym może dać podwójny par lub coś gorszego.

Na zakończenie pragnę zwrócić uwagę, że w/w przykłady omawiałem na prostych parach 4 i 5 bez dodatkowych przeszkód w postaci wody, OB. itp.
Jeżeli one występują, tym bardziej przemawia to za bezpieczną i pewną grą na wynik par +1 lub +2 (z opcją par lub par +1), a nie za ryzykowną strategią drivera, woodów i ataków na green z odległości ponad 150m dla wszystkich handicapów powyżej 10.

Ja stosując opisane metody treningu oraz trzymając się bardzo dokładnie 2 zasad opisanych powyżej obniżyłem swój handicap z 6,8 na 5,1 w ciągu 1 miesiąca !
Krzysztof Czupryna

Killer Strategy czyli Leon Zawodowiec

Pewnie wszyscy znają ten film Luca Bessona.
Podstawową zasadą „nauki” rzemiosła Leona była zasada następująca.
„Im jesteś lepszy tym z bliższej odległości możesz zaatakować swój cel.
Daje to gwarancje sukcesu, gdy Twoje umiejętności nie są jeszcze bardzo wysokie”.
Ucząc swojego rzemiosła zaczynał on od odległości kilkuset metrów (karabin) aż do odległości kilkunastu centymetrów (nóż).

Proponowana przez nas strategia gry w golfa „Killer Strategy”, opiera się na podobnej (choć odwrotnej) zasadzie.
„Im Twój poziom gry (handicap) jest niższy tym dalsze uderzenia możesz wykonywać i z dalszej odległości atakować green.
Im Twój handicap jest wyższy tym z bliższej odległości możesz atakować green i na bliższy dystans możesz uderzać bezpiecznie kijem.
Daje to gwarancję sukcesu (możliwie najniższy wynik na rundzie) gdy Twoje umiejętności nie są jeszcze bardzo wysokie” .

Chcesz osiągać lepsze wyniki ?
Nie osiągasz tego nadmiernym ryzykiem, liczeniem na „może się uda”.
„Killer Strategy” to strategia pewna i bezpieczna.
Daje zawsze szansę na sukces i eliminuje w dużym stopniu ryzyko wysokich wyników na dołku.
Jest ona przeznaczona głównie dla graczy z handicapami od 10 do 36, którzy często grają nadmiernie ryzykownie i przede wszystkim bez planu gry.

Gracze z handicapami poniżej 10 grają już generalnie każdy dołek na par ale UWAGA !
Nawet oni mają prawo do kilku bogey (od 1 do 9) na rundę.
„Killer Strategy” pomaga im wybrać dołki na których mają zagrać bezpiecznie, na miarę swoich umiejętności i robić bogey tylko tam gdzie ich umiejętności nie gwarantują par w 90%.

Oczywiście wiele zależy od ukształtowania danego dołka, naturalnych przeszkód itp.
Tym niemniej zastosowanie „Killer Strategy” w swoje grze uczy dobrego planowania gry i w dużym stopniu eliminuje niepotrzebne ryzyko.

Podstawą „Killer Strategy” jest znajomość 3 elementów Twojej gry:
1. Bezpiecznego uderzenia z tee – musisz znać kij i dystans na który uderzasz na 90% bezpiecznie
2. Bezpiecznego uderzenia z fairwayu lub lekkiego rough – musisz znać kij i dystans na który uderzasz na 90% bezpiecznie
3. Swój „spot distance” do ataku na green czyli dystans i kij z którego w 90% trafisz w green.

Zanim zaczynasz jakąkolwiek grę musisz znać określić te 3 elementy.
Jeżeli chcesz grać coraz niższe wyniki, to musisz zwiększać te 3 dystanse.
Jak ?
Treningami !

Im te 3 dystanse będą dłuższe tym Twój wynik może być niższy.

Gracz z handicapem 18 nie ma 90% szans zrobienia par na dołku par 4 o długości 360m, dla niego wynik bogey jest na tym dołku zupełnie zadawalający.

Gracz z handicapem 6 na takim dołku może walczyć o par, lecz na par 4 o długości 400m powinien zadowolić się bogey.
Nadmierne ryzyko gry na par na takim dołku (tee shot 240m czyli bardzo długi dla amatora pozostawi jeszcze 160m do greenu, a mało który amator z hcp 6 ma "spot distance” o takiej długości) może spowodować double bogey lub gorzej w zależności od istniejących przeszkód.

Zagranie 2-4 bogey przez gracza z handicapem 6 (a to zapewni mu „Killer Strategy”) przy jednoczesnym zagraniu 1-2 birdie (a to powinien przy swoim handicapie osiągnąć) da mu wynik 73-75, a więc lepszy niż jego handicap.

Jak w praktyce wygląda „Killer Strategy” ?

Podstawową zasadą „Killer Strategy” jest gra na swoje „spot distances” tj. na takie dystanse na które mamy minimum 90% szans trafienia w cel w który mierzymy.
Najpierw musimy określić swoje 3 „spot distances” dla 3 podstawowych sytuacji w grze:
1. Uderzenia z tee
2. Uderzenia z fairwayu lub lekkiego rough
3. Uderzenie atakujące green

Dodatkowo gracz powinien zastosować wszystkie reguły naszego „Bogey Meter” adekwatne do jego handicapu (patrz http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-8.php).
Oznacza to umiejętność rezygnacji z ryzykownego uderzenia z tee, uderzenia na green lub na fairway w przypadku, gdy piłka znajduje się w jednej z opisanych w „Bogey Meter” sytuacji w zależności od posiadanego handicapu gracza.

Dla zastosowania „Killer Strategy” w praktyce weźmy przykład gracza z handicapem 28-36.
Może on przyjąć za bezpieczne następujące „spot distances”.
1. Uderzenie z tee – 120m
2. Uderzenie z fairway lub lekkiego rough – 110m
2. Uderzenie atakujące green – 40m

Z w/w odległości powinien on być w stanie wykonać proste w miarę celne uderzenie
z prawdopodobieństwem 90%.
Jeżeli nie jest on w stanie tego dokonać powinien powrócić na driving range i ćwiczyć aż osiągnie 90% skuteczności na tych dystansach.
Jako przykład pola weźmy żółte tee na polu w Rajszewie koło Warszawy.
Oto jak wyglądałaby „Killer Strategy” w wykonaniu takiego gracza na tym polu.

Omówmy to dokładniej na przykładzie dołków numer 1, 2 i 3 w szczegółach, a gra na kolejnych dołkach jest analogiczna.

Dołek numer 1, par 5 o długości 450m.
Uderzenie z tee powinno wynieść 120 metrów (kolumna „Tee shot”), a więc gracz przerzuca wodę
i znajduje się na fairwayu lub w lekkim roughie.
Do greenu pozostaje wtedy 330 metrów (kolumna „Zostaje po tee shot”).
Ponieważ green gracz ma atakować bezpiecznie z odległości 40m, do znalezienia się na tym dystansie ma do pokonania 290 metrów (kolumna „Dystans do pokonania”).
Przy jego skuteczności prostych uderzeń z fairwayu (110m) dystans ten pokona on w 2,6 uderzeniach, w zaokrągleniu w 3 uderzeniach (kolumna „Ilość uderzeń do ataku na green”).
Następnie wykonuje z dystansu 40m atak na green.
Jeżeli wszystko wykona zgodnie z tym planem zrobi 7 uderzeń czyli 1 (tee shot) + 3 (podejście do dystansu 40m) + 1 (atak na green) + 2 putty = 7 uderzeń czyli double bogey.
To jego bezpieczny (kolumna „Wynik 1”).
Jeżeli wykona bardzo dobry atak na green lub jeden dobry putt osiągnie wynik bardzo dobry dla jego poziomu czyli 6 (kolumna „Wynik 2”).
Wynik gorszy niż 7 jest przy prawidłowo zastosowanej „Killer Strategy” w zasadzie niemożliwy.

Dołek numer 2, par 4 długość 310 metrów.
Uderzenie z tee powinno wynieść 120 metrów (kolumna „Tee shot”) i po nim znajduje się na fairwayu lub w lekkim roughie.
Do greenu pozostaje wtedy 190 metrów (kolumna „Zostaje po tee shot”).
Ponieważ green ma atakować bezpiecznie z odległości 40m, do znalezienia się na tym dystansie ma do pokonania 150 metrów (kolumna „Dystans do pokonania”).
Przy jego skuteczności prostych uderzeń z fairwayu (110m) dystans ten pokona on w 1,4 uderzeniach, w zaokrągleniu w 1 uderzeniu (kolumna „Ilość uderzeń do ataku na green”).
Następnie wykonuje z dystansu 40m atak na green.
Jeżeli wszystko wykona zgodnie z tym planem zrobi 5 uderzeń czyli 1 (tee shot) + 1 (podejście do dystansu 40m) + 1 (atak na green) + 2 putty = 5 uderzeń czyli bogey.
To jego bezpieczny (kolumna „Wynik 1”).
Jeżeli wykona bardzo dobry atak na green lub jeden dobry putt osiągnie wynik bardzo dobry dla jego poziomu czyli 4 (kolumna „Wynik 2”).
Wynik gorszy niż 6 uderzeń (jeszcze jedno zapasowe) jest przy prawidłowo zastosowanej „Killer Strategy” w zasadzie niemożliwy.

Dołek numer 3, par 3 długość 155 metrów.
Uderzenie z tee powinno wynieść 120 metrów (kolumna „Tee shot”), a więc po nim znajduje się na fairwayu lub w lekkim roughie.
Do greenu pozostaje wtedy 35 metrów (kolumna „Zostaje po tee shot”).
Gracz może więc atakować green.
Jeżeli wszystko wykona zgodnie z tym planem zrobi 4 uderzenia – 1 (tee shot) + 1 (atak na green) + 2 putty = 4 uderzenia czyli bogey.
To jego bezpieczny (kolumna „Wynik 1”).
Jeżeli wykona bardzo dobry atak na green lub jeden dobry putt osiągnie wynik bardzo dobry dla jego poziomu czyli 3 (kolumna „Wynik 2”).
Wynik gorszy niż 5 uderzeń (jeszcze jedno zapasowe) jest przy prawidłowo zastosowanej „Killer Strategy” w zasadzie niemożliwy.

Tak więc stosując „Killer Strategy” gracz z handicapem 28-36 zagra w najlepszym przypadku wynik 81, a normalnie w okolicach 99, a więc wynik lepszy niż jego handicap.
Nigdy nie powinien natomiast zagrać powyżej swojego handicapu.

Poniżej przedstawiamy przykłady zastosowania „Killer Strategy” dla graczy z handicapem 18 i z handicapem 9.

Handicap 18
1. Uderzenie z tee – 170m
2. Uderzenie z fairway lub lekkiego rough – 130m
2. Uderzenie atakujące green – 70m

Przy super precyzyjnej grze nawet gracz z handicapem 18 może zagrać na par pola !

Handicap 9
1. Uderzenie z tee – 200m
2. Uderzenie z fairway lub lekkiego rough – 140m
2. Uderzenie atakujące green – 90m

Przy bardzo precyzyjnej grze gracz z handicapem 9 również może zagrać na par pola, a wynik w okolicach 72-74 powinien stać się dla niego normą jeżeli stosuje "Killer Strategy".

Reasumując "Killer Strategy" polega na graniu na miarę swoich mozliwości precyzyjnych uderzeń z tee, z fairwaya i ataku na green.
Jeżeli chce się osiagnąć niższy wynik należy systematycznie zwiększać te odległości ćwicząc technikę.
Oczywiście techniczne błędy zdarzą sie zawsze, ale ponieważ skuteczność w/w uderzeń na określone dla handicapów dystanse ma być na poziomie 90%, więc błędy te nie powinny powiększyć wyniku uderzeń z tee, fairwayu i ataku na green o więcej niz 10%, a więc tylko o kilka uderzeń - od 4 do 7.