putting

Nie ma reguł, każdy wybiera ten rodzaj puttowania, który lubi.
Wiele zależy od puttera.
Jeżeli shaft puttera styka się z jego główką na środku główki, to tego rodzaju putter pomaga raczej w prostej drodze puttowania.
Jeżeli styka się na skraju główki puttera, to taki putter raczej pomaga w prowadzeniu po łuku.
Dave Peltz zaleca puttowanie po linii prostej, ale jeden z jego podopiecznych Phil Mickelson puttuje po łuku.
A więc to kwestia indywidualnych preferencji i doboru puttera.

Nie wiemy gdzie słyszałeś, że droga puttera przed uderzeniem (zamach) powinna być taka sama jak po uderzeniu. Jest to z pewnością nieprawda.

Zwróć uwagę że w innych sportach z udziałem kuli lub piłki (kręgle, koszykówka itp.) zawsze droga ręki po wypuszczeniu kuli lub piłki jest dłuższa aniżeli przed.
Podobnie jak po prostu rzucasz cokolwiek na odległość. Zawsze droga "po" jest dłuższa niż "przed".
W puttowaniu jest tak samo.

Przy bardzo krótkich puttach (do 4 stóp) putter robi naprawdę minimalny zamach i po uderzeniu "prowadzi" piłkę w stronę dołka. Przy długich puttach (powyżej 20 stóp) putter robi zamach większy ale również dosyć daleko "odprowadza" piłkę.
Jedynie przy naprawdę długich puttach, powyżej 60 stóp, droga puttera "przed" i "po" jest podobna czyli dosyć długa.

Długi putting, czyli taki od 30 stóp wzwyż (ok 15 kroków) jest trudny z założenia.
Amatorom zawsze sprawia problem, gdyż na ogół rzadko go ćwiczą, koncentrując się raczej na krótkich puttach.

Nasza rada to tak naprawdę 2 rady:
1. Gdy ćwiczysz putting zawsze uderzaj pierwsze uderzenie z odległości 15 i więcej kroków od dołka. Zawsze !
W ten sposób zaczniesz się powoli przyzwyczajać do tego dystansu i Twoja koordynacja oko-ręka będzie coraz lepsza.

2. Gdy puttujesz na dłuższy dystans spróbuj koncentrować się wyłącznie na swojej prawej ręce (o ile jesteś praworęczny).
Ona jest odpowiedzialna za wyczucie odległości i odpowiednią siłę (a tak naprawdę prędkość uderzenia).
Lewa ręka służy do prostego prowadzenia puttera.

Jeżeli będziesz sumiennie ćwiczył w ten sposób putting, to po paru miesiącach, niestety :-(, ale wyniki muszą przyjść.
Obejrzyj jeszcze ćwiczenie Phila Mickelsona które proponujemy w zakładce http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-5.php

Sa dwa powody dla których puttując piłkę na pochyłym greenie należy mierzyć tak, aby w przypadku chybienia, piłka raczej minęła dołek "górą", a nie "dołem".

Pierwszy jest taki, że amatorzy generalnie nie doceniają nachylenia greenu. Oglądając przed uderzeniem tzw. break greenu, nieprawidłowo oceniają drogę zakrzywionego toru toczenia się piłki. Większość zakłada, że piłka po uderzeniu potoczy się prosto i potem przed dołkiem zacznie skręcać w kierunku nachylenia.
Badania Davida Peltza jasno wykazały, że gdy puttujemy na pochyłym greenie na ukos tego greenu (patrz rysunek) to piłka zaczyna "łapać" pochyłość (skręcać) natychmiast po uderzeniu.
Prawidłowa linia mierzenia putta i tor toczenia się piłki wygląda więc tak.

W przypadku mniej doświadczonych amatorów powoduje to, że piłka nawet często nie dochodząc do dołka, mija go "dołem".
Wygląda to tak.

Mierząc znacznie wyżej dołka aniżeli nam się wydaje, sprawiamy, że więcej piłek trafi do dołka.
Podkreśla to również Phil Mickelson, mówiąc, że bardzo rzadko zdarza mu się widzieć amatorów prawidłowo oceniających nachylenie greenu i realną drogę piłki.
Radzi on początkującym wręcz przyjąć break o 1 stopę większy aniżeli nam się wydaje i mierzyć nie tam gdzie nam sie wydaje pierwotnie, ale tam gdzie to wynika z tej "dokładki".

Drugi powód jest bardzo prosty.
Mierząc wyżej niż dołek i chybiając uderzenie, powodujemy, że piłka po minięciu dołka "górą" zatrzyma się szybciej tj. bliżej dołka.
Kolejny putt będzie więc łatwiejszy.

Pragniemy w tym miejscu przypomnieć, że im mocniej uderzymy piłkę, tym mniej jest ona wrażliwa na nachylenie greenu,
a im słabiej tym bardziej "łapie" ona pochyłość. Nie wystarcza więc prawidłowo odczytać linię uderzenia putta, trzeba jeszcze uderzyć piłkę z odpowiednią siłą. 
Urządzeniem, które doskonale pomoże nam zrozumieć zależności pomiędzy nachyleniem, siłą uderzenia, drogą piłki
i wybraną linią, jest tzw. putting tutor (patrz zdjęcie poniżej) opracowany przez Davida Peltza.
Ćwiczy z nim między innym Phil Mickelson, a który można kupić na Internecie.

Putting Tutor

Sytuacja
Każdy zaawansowany golfista wie, że przed uderzeniem do dołka należy wyobrazić sobie linię,
która biegnie od piłki do dołka.
Jednak jeżeli wyobrażamy sobie tę linie jako cienką kreskę powoduje to większy stres i niepotrzebne napięcie.

Rozwiązanie
Lepiej jest wyobrazić sobie ścieżkę szerokości ok. 10 cm po której piłka ma się potoczyć do dołka.
Jest to znacznie łatwiejsze mentalnie i da lepszy rezultat.

Prosimy też zapoznać się z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php, w której szerzej opisujemy różne aspekty puttowania.

Sytuacja
Czasem piłka leży blisko dołka (3-4 stopy), lecz na sporym spadku.
Jakiekolwiek normalne uderzenie putterem w przypadku ominięcie dołka spowoduje, że piłka potoczy się bardzo daleko
od dołka.

Rozwiązanie
Jednym z rozwiązań jest lekkie uderzenie piłki nie sweet spotem puttera lecz jego końcem, a dokładnie miejscem
w połowie pomiędzy sweet spotem a końcem główki.
Osłabi to siłę naszego uderzenia i piłka gdy minie dołek nie potoczy się tak daleko.
Ponieważ nie jest to nasze normalne uderzenie należy dosyć długo je poćwiczyć aby oswoić się z tym nowym uczuciem.

Prosimy też zapoznać się z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php, w której szerzej opisujemy różne aspekty puttowania.

Sytuacja

W przypadku uderzeń do dołka z odległości większej niż 20 stóp (ok. 10 kroków), najważniejszą rzeczą jest znaleźć się po pierwszym putt w okolicy 3 stóp od dołka.
Amatorzy bardzo często przeceniają znaczenie nachylenia greenu w stosunku do szybkości toczenia się piłki.
Im szybciej się ona toczy tym mniej jest wrażliwa na nachylenie greenu i odwrotnie.

Rozwiązanie

Dobrą metodą wizualizacji pierwszego, długiego putta jest wyobrażenie sobie linii w odległości 1 stopy za dołkiem.
Można nawet wyobrazić sobie leżącą deskę lub dowolny przedmiot za dołkiem.

Gdy puttujemy, naszym celem jest aby piłka zatrzymała się tuż przy tej linii.
Minimalizujemy w ten sposób ryzyko zbyt krótkich puttów, a jeżeli uderzymy za mocno, piłka i tak zatrzyma się ok. 3 stóp za dołkiem, a więc będzie to łatwy putt.

Prosimy też zapoznać się z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php, w której szerzej opisujemy różne aspekty puttowania.

Putting to chyba najbardziej niedoceniany przez amatorów (szczególnie początkujących) element gry w golfa.
Zawsze co najmniej 30% uderzeń (u początkujących minimum 40%) stanowią putty.
One właśnie mogą spowodować, że wynik będzie nawet o 10 uderzeń lepszy lub gorszy.
Wystarczy zepsuć 1 putt na co drugim dołku, aby z bardzo dobrego golfisty z handicapem 5,
stać się przeciętnym amatorem z handicapem 14.

Jak puttować skutecznie ?

Są tylko 3 elementy wpływające na skuteczny putting, choć Dave Peltz w swojej „Putting Bible” wymienia ich kilkanaście.
Wg. nas jednak najważniejsze elementy to:
1. Dobra technika
2. Wyczucie
3. Umiejętność czytania greenu

Technika spowoduje, że piłka poleci tam gdzie chcemy, wyczucie, że poleci na z taką siłą i na taką odległość jak chcemy, a umiejętność czytania greenu spowoduje, że potoczy się tak jak zakładaliśmy.

Przyjrzyjmy się dokładniej tym 3 elementom.

Technika
Technika puttowania ma tylko jeden cel - spowodowanie aby w momencie kontaktu z piłką, łopatka puttera była idealnie prostopadle do kierunku (celu) uderzenia.
Jakakolwiek niedokładność w tym zakresie ma większe (gorsze) konsekwencje aniżeli nieprawidłowa droga puttera przed i w trakcie uderzenia.
Mówiąc inaczej lepiej uderzyć krzywo, ale z łopatką puttera prostopadłą do celu, aniżeli prosto z łopatką pod kątem do celu.
Przy idealnej technice uderza się piłkę również „sweet spotem” główki puttera, ale to ma bardziej wpływ na kontrolę odległości, aniżeli na kierunek toczenia się piłki.
Prawidłowa technika puttowania to ruch „mało do tyłu i więcej do przodu” w proporcjach zależnych od odległości, na którą chcemy posłać piłkę. Im krócej tym ta różnica jest większa.
Np. przy odległości od dołka 3-4 stopy naprawdę minimalnie cofamy główkę puttera i wręcz „wpychamy” piłkę do dołka.
Przy dużych odległościach (15-20 kroków) droga główki puttera przed i po uderzeniu jest praktycznie taka sama.

Jeżeli chodzi o drogę poruszania się puttera przed i po uderzeniu to są dwie szkoły-koncepcje.
Jedna z nich reprezentowana przez Davida Peltza mówi, że główka puttera powinna poruszać się po linii prostej tj. linii będącej przedłużeniem linii celu.
Druga koncepcja, reprezentowana przez Stana Utleya, mówi, że główka puttera powinna poruszać się po lekkim łuku tj. do wewnątrz przy zamachu, potem idealnie prosto w momencie kontaktu i znów lekko do wewnątrz po uderzeniu.
I jedna i druga są dobre i wybór zależy od indywidualnych preferencji.

Inne elementy techniki takie jak chwyt, postawa, pozycja głowy i oczu są praktycznie dowolne i każdy z „wielkich” trenerów puttowania (Peltz, Stockton, Utley) ma inne koncepcje na ten temat, a wśród najlepszych graczy PGA obserwujemy wręcz sprzeczne rzeczy.
Np. Loreena Ochoa trzyma oczy dokładnie nad piłką, a Phil Mickelson radzie trzymać je z tyłu i od wewnątrz.
Każdy ma swoje preferencje i liczy się tylko to, co do czego wszyscy są zgodni, tj. aby łopatka puttera w momencie uderzenia była prostopadle do kierunku (celu).

Początkujący i mało zaawansowani golfiści robią w technice puttowania 3 główne błędy.
a. Prowadzą kij „dużo do tyłu i mało do przodu” – zaburza to płynność ruchu i powodować może „nieprostopadłość” główki puttera w momencie uderzenia.
Zobacz jak prowadzisz rękę przy grze w kręgle, rzucając piłkę do kosza z rzutu wolnego w koszykówkę albo chcąc wrzucić niewielki przedmiot do śmietniczki.
Zawsze ruch do przodu jest dłuższy niż ten do tyłu.
W puttowaniu jest tak samo.

b. Ściskają rączkę puttera zbyt mocno – zaburza to moment i precyzję kontaktu z piłką.
Rączkę puttera należy trzymać bardzo lekko, można sobie wyobrazić, że to rączka 2 letniego dziecka.
Nie może to jednak spowodować zbyt luźnego „wachlowania” nadgarstkami (patrz błąd poniżej).
Chwyt jest lekki, ale nadgarstki są usztywnione.

c. Tzw. „wachlowanie” nadgarstkami tj. zagięcie nadgarstków po uderzeniu do góry – utrudnia uderzenie „sweet spotem” oraz zaburza płynność ruchu.
Nadgarstki są lekko usztywnione, a sam ruch puttera jest kontrolowany przez przedramiona, ramiona i barki. Kąt wygięcia nadgarstków i zgięcia łokci pozostaje taki sam podczas całego ruchu.

Wyczucie
Wyczucie to umiejętność takiego uderzenia (zamach-siła), aby piłeczka potoczyła się z odpowiednią prędkością na określony dystans.
Każdy z nas je ma, gdyż od dziecka uczył się rzucać drobnymi przedmiotami, kamieniami, piłką itp. ćwicząc koordynacje oko-ręka tj. poznając i opanowując zasady zamach-siła-odległość.
W przypadku puttowania należy te zasady po prostu zastosować !

Spróbuj rzucić piłeczką golfową tak, aby potoczyła się do dołka w odległości 10-15 kroków.
Zobaczysz, że w 8 na 10 przypadkach piłka zatrzyma się blisko dołka i to bez żadnego treningu.
Po porostu Twój mózg wie jak ręka ma rzucić piłkę.
Teraz to samo musisz zrobić z putterem i to już wymaga wielu ćwiczeń, gdyż technicznie Twój rzut ręką jest perfekcyjny, a wyczucie masz od dawna.

Z putterem techniki musisz się dopiero nauczyć i przełożyć wyczucie ręki na wyczucie puttera.
To trwa….
Bardzo ważną rzeczą przy wyczuciu jest zrozumienie, że prędkość toczenia się piłki bardzo wpływa na jej „wrażliwość” na nierówności i nachylenia greenu.
Im się piłka szybciej toczy tym jest mniej wrażliwa na spadki i nachylenia greenu. Im wolniej tym bardziej się im poddaje.
Zawodowcy twierdzą, że prędkość toczenia się piłki na pochyłym greenie, jest ważniejsza od wyboru kierunku uderzenia. Uderzając bowiem mocniej, piłka toczy się bardziej „do” dołka aniżeli uderzając lekko gdy toczy się po łuku „w stronę” dołka.
To też jest kwestia wyczucie i zrozumienia zależności siła-nachylenie.

Inną ważną rzeczą przy wyczuciu uderzenia jest zrozumienie znaczenia spadku lub podnoszenia się greenu. Jeżeli piłka uderzona płasko toczy się 10 stóp, to piłka uderzona pod górkę z tą samą siłą potoczy się ok. 5 stóp, natomiast z tą samą siłą z górki aż ok. 30 stóp.
Dlatego też zawsze lepiej być poniżej dołka, gdyż wtedy puttowanie jest łatwiejsze, wymaga mniej wyczucia.
Wyczucie uderzania putterem należy ćwiczyć wykonując tysiące puttów na różne odległości,
z różnych pozycji i na różnych greenach, aż nasz mózg opanuje to tak samo jak opanował (w ciągu 1-2 lat) umiejętność rzucania do celu piłki, gdy byliśmy dzieckiem.

Czytanie greenów
Niektórzy twierdzą, że to najważniejsze.
Bowiem na nic doskonała technika i wyczucie jeżeli prawidłowo nie obierzemy kierunku uderzenia na pochyłym greenie lub nie odczytamy w którą stronę układają się źdźbła trawy co ma duży wpływ na prędkość toczenia się piłeczki.
Umiejętność czytania greenów to sztuka i lata doświadczeń.
Jest jednak kilka podstawowych zależności których opanowanie nie powinno zająć więcej niż 2-4 tygodnie.
Green zawsze (nawet gdy tego dokładnie nie widać) pochyla się w stronę wody i od strony gór.
Oznacza to, że jeżeli w okolicy greenu jest woda to piłka zawsze będzie miała tendencję skręcanie w jej stronę. Jeżeli po którejś stronie greenu są góry (wzniesienia) to piłeczka będzie toczyła się w przeciwną stronę.

Green położony na wyspie lub w pobliży dużej ilość wody jest zawsze wolniejszy aniżeli green położony na wzniesieniu, który będzie zawsze szybszy. Szczególnie uwidacznia się to po deszczu.

Gdy patrzymy na green zastanówmy się gdzie jego architekt ułożył dreny, którymi woda ma odpływać z powierzchni greenu. Piłeczka też potoczy się w tym kierunku.

Na greenie widoczne są ciemne i jasne pasy. Są to źdźbła trawy.
Gdy widzimy ciemny pas to uderzamy „pod włos” i piłka potoczy się wolniej.
Gdy widzimy jasny pas to uderzamy w kierunku zgodnym ze źdźbłami trawy i piłka potoczy się szybciej.  
Tocząc się w poprzek pasów, piłka będzie bardziej podatna na skręcanie przechodząc przez ciemny pas.

I ostatnia bardzo ważna obserwacja.
Amatorzy w 90% gdy uderzają do dołka na pochyłem greenie (uderzając pod kątem uderzenia w stosunku 30-150 stopni do dołka) nie uwzględniają w wystarczającym stopniu nachylenia greenu,
co powoduje, że prawie zawsze piłka mija dołek pod nim i toczy się dalej za dołek.
Pamiętajmy, że piłka zaczyna skręcać na pochyłość nie przy dołku, ale od razu po uderzeniu.
Aby częściej trafiać do dołka uderzając na spadku przyjmujmy zawsze kilka centymetrów poprawki więcej na prawo lub lewo aniżeli nam się wydaje.
Procent trafień będzie większy, a piłka nawet mijając dołek górą zatrzyma się szybciej, a więc bliżej dołka.

Jak ćwiczyć putting ?
Technikę i wyczucie ?

Zajrzyj do zakładek HandicapGolf/Putting krótki i średni
http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php

oraz HandicapGolf/Długi putting
http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-1.php

Problem
Znajdujesz się tuż przy greenie (maksimum 2 kroki) lub wręcz na fringu.
Piłka dobrze leży tj. nie jest schowana w trawie.
Nie wiesz czy wybrać putt czy krótki chip.

Rozwiązanie
Spróbuj techniki zwanej chip-putt.
Bierzesz iron (minimum 9 ale bezpieczniej od 8 do 5) i chwytasz go identycznie jak normalnie trzymasz putter.
Tak więc Twój chwyt jest inny niż do chipu.
Ustawiasz się do piłki również podobnie jak do puttowania tj. trzymasz kij znacznie bardziej pionowo,
a piłka znajduje się 1-2 cm do przodu od środka postawy.
Wybrany iron przyłóż do piłki samym czubkiem łopatki (musisz to zrobić o ile trzymasz kij wystarczająco pionowo).

Następnie wykonaj taki sam ruch jak przy puttowaniu.
Piłka przeleci 2-3 kroki w powietrzu i potoczy się w stronę dołka.

Jako proporcja lot/toczenie się możesz przyjąć podobnie jak przy normalnym chip&run dla kija o 2 numery wyższego tj.:
Iron 8 odpowiada pitching wedgowi, iron 7 ironowi 9, iron 6 ironowi 8, a iron 5 ironowi 7.
Generalnie iron 8 wybierzesz więc gdy do dołka masz ok. 20 kroków, iron 7 gdy masz 25 kroków itd.
Chip-putt jest prostszy wykonaniu, bezpieczniejszy niż chip&run i nie trzeba przy nim takiego wyczucia jak przy bardzo długich puttach.
Jedynym przeciwwskazaniem jest sytuacja gdy piłka źle leży (np. głębsza trawa) lub gdy z odległości wynika, że należałoby go grać ironem 9.

Prosimy też zapoznać się z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php, w której szerzej opisujemy różne aspekty puttowania krótkiego i z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-1.php, omawiającą długi putting.

Sytuacja
Masz problem z długimi puttami tj. takimi powyżej 15 kroków.
Rzadko kiedy zatrzymują się one na 3 stopy od dołka.

Rozwiązanie
Ustawiając się do długiego putta spróbuj trzymać głowę bardziej pionowo (mniej pochyloną), bardziej w jej naturalnym położeniu.
W ten sposób Twój zmysł równowagi i wyczucie odległości jest bardziej zbliżone do naturalnego i długi putt może być dokładniejszy.

Prosimy też zapoznać się z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-1.php, w której szerzej opisujemy różne aspekty i ćwiczenia długiego puttowania.

Sytuacja
Nie wbijasz zbyt często średnich puttów tj z odległości od 6 do 20 stóp od dołka.
Nie wiesz co zawodzi - technika, wyczucie, czytanie greenu ?

Rozwiązanie
Spróbuj techniki puttowania którą stosował Jack Nicklaus.
Przygotowując się do puttu, przyciśnij prawy łokieć (dla praworęcznych) do swojego ciała trochę powyżej prawego biodra.
Robiąc zamach i uderzenie, staraj się trzymać ten łokieć przy ciele.
Daje to dużą stabilność puttów na średnich dystansach.

Dobrym ćwiczeniem tej techniki jest puttowanie wyłącznie prawą ręką.
Lewa przyciska prawy biceps do ciała podczas całego ruchu puttowania.  

Sytuacja
Znajdujesz się 3-4 stopy od dołka, ale na szybkim, pochyłym greenie.
Jeżeli zrobisz swój normalnych zamach przy tak krótkim putt, ryzykujesz, że piłka może wypaść z dołka lub przy minimalnej niedokładności minąć dołek.
Dalsze skracanie zamachu puttera wpływałoby na płynność ruchu putta i może mieć konsekwencje podobne jak wyżej .

Rozwiązanie
Spróbuj wykonać putt uderzając piłkę nie centralną częścią puttera (sweet spot) ale jego czubkiem (patrz zdjęcie)

Putter nie przekaże wtedy piłce całej swojej energii, a jedynie jej część i będzie można wykonać normalny krótki zamach, tak jak przy normalnym putt po płaskim greenie z 3-4 stóp.

Sytuacja
Masz trudności ze średnimi puttami (4 do 10 stóp).
Nie wiesz dlaczego, pomimo dobrego przygotowania, nie trafiasz do dołka.

Rozwiązanie
Spróbuj następującego tipa, być może będzie to pomocne.
Trzymając putter i przygotowując się do uderzenia, spróbuj zapomnieć o wszystkim z wyjątkiem dolnego kciuka na putterze.
Niezależnie od tego czy niżej na uchwycie puttera znajduje się Twoja prawa czy lewa dłoń, spróbuj skupić swoją uwagę
na tej krawędzi dolnego kciuka na uchwycie, która jest skierowana w stronę dołka.  

Wyobraź sobie, że właśnie ta krawędź Twojego kciuka ma wykonać putt.

Odciągnie to Twoją uwagę od samego ruchu puttera, pozycji główki i innych elementów zaburzających Twoja koncentrację.
Zapoznaj się też z całą częścią dotyczącą puttowania w dziale HandicapGolf http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php i przerób omówione tam ćwiczenia.

Sytuacja
Masz problemy z puttowanie z odległości ponad 20 stóp (10 kroków od dołka).
Twoje piłki rzadko zatrzymuję się w promieniu 3 stóp od dołka, toczą się raz bliżej raz dalej, brak Ci wyczucia dystansu.

Rozwiązanie
Spróbuj następującego ćwiczenia.
Ustaw 5 piłek w odległości pomiędzy 20 a 40 stóp od dołka (10-20 kroków), i 5 piłek w odległości 10 stóp od dołka.

Puttuj te piłki na przemian, raz z bliższej odległości i raz z dalszej, tak, aby zawsze zatrzymywały się nie więcej niż 3 stopy
ZA dołkiem.

Jeżeli piłka zatrzymuje się PRZED dołkiem lub dalej niż 3 stopy za dołkiem – nie liczy się.
Wykonuj to ćwiczenie, aż umieścisz wszystkie 10 piłek w odległości mniejszej niż 3 stopy ZA dołkiem.

Zerknij tez na inne ćwiczenia długiego puttingu w części http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-5.php

Sytuacja
Brakuje Ci wyczucia i skuteczności przy długich puttach (powyżej 15 kroków).
Nie wiesz co zrobić aby taki putt zatrzymywał się w odległości 2 stóp od dołka.

Rozwiązanie
Mając do czynienia z dłuższym puttem spróbuj stanąć troszeczkę wyżej aniżeli stoisz normalnie.
Zamach dłuższych puttów powinien być większy i ta wyższa postawa to ułatwi.
Putter powoli, luźno i swobodnie powinien pójść trochę dalej do tyłu.
Następnie własną bezwładnością i generowaną dzięki temu siłą powinien „przejść” przez piłkę i wykonać „follow-through” w długości minimum równej zamachowi.

Zapoznaj się również z zaleceniami technicznymi długich puttów na stronie
http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-2.php

Sytuacja
Putting to Twój słaby punkt. Pomimo ćwiczeń, grając na polu wykonujesz zbyt dużo puttów i trzy-puttów.

Rozwiązanie
Ćwicząc putting weź dwie piłki na green.
Pierwszy putt daną piłką wykonuj zawsze z odległości ponad 20 kroków od dołka.
Drugi putt ma wpaść do dołka.

Wykonując putt pierwszą piłką spróbuj maksymalnie zwiększyć presję i napięcie psychiczne.
Wyobraź sobie na przykład, że jest to putt za milion dolarów na ostatnim dołku turnieju US Open.
Inna metoda to „powiedzenie sobie”, że jeżeli nie wbije się tego putta w 2 uderzeniach, to trening puttingu będzie trwał minimum 2 godziny.

Putty drugą piłką należy wykonać „na luzie” bez zbędnych utrudnień.
Tego typu „zmiana” presji spowoduje oswojenie się z nią i podczas gry na polu, stres w puttowaniu będzie mniejszy.

Zapoznaj się również z ćwiczeniami puttowania na stronach http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-5.php oraz http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-5.php

Problem
Putt z odległości 3 stóp cały czas sprawia Ci trudność.
Denerwujesz się i psujesz więcej niż 10% tego typu puttów (dla handicapów poniżej 18, więcej niż 5%,
dla handicapów poniżej 10, więcej niż 3%).

Rozwiązanie
Określ odległość od dołka z której wbijasz zawsze 100% puttów niezależnie od szybkości i nachylenia greenu.
Na ogół będzie to odległość 1-1,5 stopy, z której ZAWSZE wbijasz piłkę do dołka.
Poćwicz tego typu putty wbijając ich kilkadziesiąt.

Następnie ustaw piłkę na 3 stopy od dołka i skoncentruj się na punkcie o 1-1,5 stopy przed piłką (czyli dystansie z którego zawsze trafiasz).  Oczywiście punkt ten powinien być na drodze do dołka.
Nie myśl o dołku ale wykonaj taki putt aby piłka trafiła w ten punkt.

Twoja siła uderzenia zawsze będzie wystarczająca, aby piłka potoczyła się jeszcze trochę dalej i wpadła do dołka.
Poćwicz to wiele razy aż oswoisz się z tym wrażeniem celowania na 1-1,5 stopy przed piłkę.

Problem
Twoje długie putty (powyżej 30 stóp, ok. 15 kroków) cały czas zawodzą tj. nie zatrzymują się w promieniu 3 stóp od dołka.
Ponadto większość z nich zatrzymuje się znacznie bliżej przed dołkiem i mało który mija dołek.

Rozwiązanie
Spróbuj następującego ćwiczenia.
Ustaw kilka piłek w odległości 10, 15, 20 i 25 kroków od dołka.
Za dołkiem, w odległości 2 stóp połóż na greenie kij, prostopadle do kierunku z którego będzie toczyła się piłka.
Następnie zacznij puttować, dążąc do tego aby każda piłka zatrzymała się pomiędzy dołkiem a leżącym kijem.
Ćwicz tak 10-15 minut w trakcie kilku treningów.
Następnie zabierz kij leżący na ziemi i „przenieś” go do swojej wyobraźni.
Twoje długie putty powinny stać się skuteczniejsze.
Zapoznaj się również z innymi ćwiczeniami długiego puttingu na stronie http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-5.php

Problem
Z odległości od 3 do 8 stóp (2-4 kroki) od dołka masz problemy ze skutecznym puttowaniem.
Chybiasz dołek minimalnie po prawej lub po lewej stronie.

Rozwiązanie
Spróbuj następującego ćwiczenia.
Wybierz miejsce na płaskim greenie w odległości 5-6 stóp od dołka.
Połóż na ziemi swój driver, tak żeby prowadził on od piłki do dołka.
Następnie w odległości ok. 30 cm od piłki w stronę dołka wbij w green 2 tee po obu stronach leżącego drivera.
Utworzysz coś w rodzaju bramki o szerokości minimalnie większej niż średnica piłki.
Podnieś driver i zacznij puttować tak, aby piłka przetaczała się przez bramkę.
W takiej przypadku powinna ona zawsze wpaść do dołka, pod warunkiem odpowiedniej siły uderzenia. Twoja linia puttowania będzie idealna.
Dzięki temu ćwiczeniu zobaczysz jakie błędy robisz.
Uderzenie w prawe tee oznacza że łopatka puttera była otwarta lub Twoja postawa była otwarta.
Uderzenie w lewe tee to odwrotność – zamknięta łopatka lub postawa.

Problem
Twoje długie putty (ponad 15 kroków) cały czas są zbyt mało dokładne.
Czasem piłka toczy się za daleko, czasem za blisko.

Rozwiązanie
Spróbuj dokonać dwóch zmian w swoim setupie.

1. Stań szerzej przynajmniej o stopę.
Wyjątkiem jest gdy już stoisz szeroko.
Twoje stopy będą prawie na szerokości ramion, da Ci to dużą stabilność postawy.

2. Nie opuszczaj głowy nad piłkę, staraj się trzymać ją w miarę (po prostu tyle ile możesz) pionowo, tak jak znajduje się ona w normalnym położeniu.
Twoje poczucie równowagi i wyczucia dystansu powinno się bardzo poprawić.
Przechylanie, pochylanie głowy może powodować zaburzenia równowagi i gorsze wyczucie dystansu, rzecz niezbędna przy długim puttowaniu.

Problem
Twojemu puttowanie brakuje stałości. Szczególnie z odległości 3-6 stóp nie wbijasz tyle puttów ile należy.

Rozwiązanie
Spróbuj stanąć znacznie szerzej niż normalnie.
Zobacz jak stoi Padraig Harrington, jeden z najlepszych Putterów na świecie.
Spróbuj rozstawić swoje stopy na odległość minimum 60 cm, nawet jeżeli to na początku będzie wydawało się nienaturalne.
Poputtuj tak 1-2 tygodnie i dopiero wtedy ocenisz wyniki.
Twoje ciało bardzo zyska na stabilności i cały ruch ograniczy się wyłącznie do ramion, tak jak należy.

Zapoznaj sie też z treścią stron http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php

Przed każdą poważną grą należy przeprowadzić rozgrzewkę puttingu.
Dobrze, gdy treningowy green przypomina szybkością greeny na polu gdyż głównym celem tej rozgrzewki jest „ustawienie” naszego mózgu i naszego wyczucia na określoną prędkość greenu.

a. Zaczynamy od kilku puttów na najdalszą możliwą odległość obserwując skąd robimy zamach.
Generalnie łopatka puttera powinna mijać wtedy przy zamachu prawą stopę (dla praworęcznych).
Następnie dokonujemy krokami pomiaru odległości na jaką potoczy się piłka.

b. Następnie dokonujemy takiego samego ćwiczenia wykonując zamach putterem wyłącznie w okolice naszej prawej stopy
i znów dokonujemy pomiaru odległości.

c. Trzecia możliwość to zamach putterem pomiędzy środkiem naszej postawy a prawą stopą i pomiar odległości na jaką potoczy się piłka.

Te trzy rodzaje zamachu dadzą nam wyobrażenie co do prędkości greenu przy długich puttach.

Następnie wykonujemy kilkanaście puttów z odległości 3-5 kroków celując w dołek.
Pozwoli to nam lepsze wyczucie odległości puttowania, z których najczęściej pada birdie.
Na zakończenie wykonujemy kilkanaście puttów z odległości 2-4 stopy od dołka, z których każdy powinien trafić do dołka.

Całość tego typu rozgrzewki powinna trwać od 10 do 15 minut.

Problem
Nie bardzo wiesz jak kontrolować odległość puttowania, szczególnie przy większych odległościach.
Wiesz, że generalnie chodzi o wyczucie, zamach i siłę uderzenia, ale nie bardzo potrafisz wprowadzić to w czyn
i wykonać w praktyce.

Rozwiązanie
Są 2 elementy które wpływają na odległość toczenia się piłki w puttowaniu.
Pierwszy z nich to wielkość zamachu, im zamach większy tym piłka potoczy się dalej
Drugim jest siła uderzenia, która wynika z prędkości z jaką prowadzimy putter w jego ruchu do przodu.
Im szybciej, tym większa siła i odległość na jaką potoczy się piłka.

Jednoczesna kontrola tych dwóch elementów jest dosyć trudna, a ponadto kontrolowanie prędkości puttera ma inne wady (mniejsza stabilność prowadzenia puttera).
Dlatego też uderzając na różne odległości staramy się utrzymać tę samą prędkość puttera, a zmieniać jedynie zamach. Prędkość swingu putterem powinna być dostosowana do naszego naturalnego rytmu, który możemy poznać obliczając ilość kroków w ciągu 45 sekund przy normalnym spacerze.
To będzie nasze tempo puttowania, które możemy ćwiczyć za pomocą metronomu.

Następnie z tym samym tempem wykonujemy putty (co najmniej kilkadziesiąt na jednym treningu) na 4 podstawowe odległości – 2, 5, 10 i 15 kroków.
Da nam to wyobrażenie o wielkości zamachu przy stałej prędkości puttera, a wykonanie tego ćwiczenia na każdym treningu puttowania w okresie kilku tygodni, pozwoli polepszyć wyczucie puttowania na różnych odległościach.

Problem
Nie do końca wiesz jak szeroko rozstawiać stopy puttując.
Próbujesz różnych kombinacji ale brak Ci pewności.

Rozwiązanie
Pozycja stóp oraz postawa ciała w puttowaniu jest jedna z najbardziej indywidualnych spraw w technice golfa.
Ilu graczy tyle możliwości. Dotyczy to również uchwytu.
Najważniejszym parametrem postawy przy puttowaniu jest jej stabilność.

Arnold Palmer puttował zwracając swoje stopy do środka, a Jack Nicklaus bardzo pochylał się nad piłką i trzymał prawy łokieć tuz przy prawym biodrze.

Aby wybrać optymalne rozstawienie Twoich stóp do puttowania zrób następujące ćwiczenie.
Stań luźno i prosto, Twoje obie ręce swobodnie zwisają po obu stronach ciała.
Zwróć uwagę na pozycje wnętrz Twoich dłoni .
Generalnie będą one skierowane lekko do tyłu.
Następnie spróbuj rozsuwać powoli stopy, aż do momentu gdy wnętrza Twoich dłoni będą idealnie równolegle do siebie
i prostopadle do linii uderzenia.
U niektórych osób wymaga to naprawdę szerokiej postawy (jak Padraig Harrington), u innych nieco węższej.
Tak czy inaczej optymalna postawa w rozumieniu rozstawienia stóp to sytuacja gdy wnętrze prawej dłoni oraz wierzch lewej są idealnie prostopadle do linii uderzenia.
Wtedy przy dobry uchwycie puttera, jego główka jest również prostopadle do kierunku uderzenia.

Inne inforamcje o puttowaniu znajdują się na stronach http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugiputting-1.php oraz http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php

Problem
U wielu graczy nawet z handicapami w okolicach 15 występuje problem nierównego rytmu oraz zmiennego tempa w puttingu.
Główka puttera jest szarpnięta w ruchu do przodu, ruch do przodu jest znacznie krótszy niż zamach itd.

Rozwiązanie
Dobry putting charakteryzuje się dwoma cechami.
Stałym rytmem (proporcja pomiędzy zamachem i uderzeniem) oraz stałym tempem (czas jaki zajmuje główce puttera przejście od najdalszego punktu zamachu do najdalszego punktu follow through).
Zamach jest zawsze trochę krótszy niż follow through, lecz im dłuższy putt tym różnica ta maleje.
Kluczem jest stałe tempo ruchu puttera. Niezależnie od długości putta tempo poruszania się główki puttera pomiędzy dwoma skrajnymi punktami powinno być stałe.
Powoduje to, że przy krótkich puttach główka porusza się wolniej, a przy długich szybciej.
Pomaga to w precyzji krótkich puttów oraz w wyczuciu dystansu w długich puttach.

Problem
Putting z odległości 6-10 stóp to z jednej strony klucz do dużej ilości birdie, a z drugiej źródło frustracji i wielu niepowodzeń.
Jak można pracować nad skutecznością tych bardzo ważnych odległości ?

Rozwiązanie
Połóż jeden kij za dołkiem w odległości 2 stóp, prostopadle do kierunku uderzenia.
Następnie ustaw 4 „stacje robocze” wbijając tee przed dołkiem w odległości 6, 8, 10 i 12 stóp.
Na każdej odległości  postaw 3 piłki i zacznij puttowanie.
Twój cel to albo wbicie piłki do dołka albo w przypadku niepowodzenia zatrzymanie się piłki pomiędzy dołkiem a kijem leżącym za nim.
Udało się tak z 3 piłkami z 6 stóp, przechodzisz do 8 stóp itd.
Jeżeli skończyłeś na wszystkich dystansach z 3 piłkami,  zrób to samo z dwoma piłkami, a na zakończenie z jedną piłką.
Całość tego ćwiczenia powinna zająć minimum 20 minut.

Problem
Grasz najlepiej jak możesz i ciągle nie wiesz jak możesz zagrać o te 2-3 uderzenia mniej.
Różnica ta może dać albo wymarzony handicap jednocyfrowy albo inny wymarzony wynik.

Rozwiązanie
W trakcie najbliższej gry zwróć uwagę na swoje putty.
Zanotuj ile puttów chybiasz z odległości pomiędzy 4 a 8 stóp.
Generalnie na jedną rundę powinno to być minimum 4-6 puttów. Zanotuj tylko 2 odległości z których to się najczęściej zdarza.
Powinny to być wyłącznie odległości pomiędzy 4 a 8 stóp.

Następnie w okresie minimum miesiąca ćwicz puttowanie wyłącznie z tych odległości w różnych położeniach piłki.
W ten sposób oswoisz się z nimi i Twoja skuteczność z tych dystansów wzrośnie.
Spokojnie pozwoli Ci to zaoszczędzić 2-3 uderzenia na rundę.
Dla Twojej informacji czołowi gracze PGA Tour wbijając 70% piłek z odległości 8 stóp, 75% z 6 stóp i 80% z 5 stóp.
Dąż do wyników o 20% niższych a i tak będziesz liderem puttowania w swoim klubie.

Inne ciekawe opisy puttowania znajdziesz na stronie http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-5.php

Problem
Cały czas masz problemy z puttowanie, szczególnie z dystansu od 4 do 8 stóp.
Masz poczucie, że wszystko robisz prawidłowo, ale mimo to nie trafiasz do dołka tak często jak należy.

Rozwiązanie
Spróbuj popracować nad trzema elementami swojego puttowania – setupem, celowaniem i dokładnością.

a. Dobry setup przy puttowaniu to stały i niezmienny setup.
Spróbuj dokładnie zmierzyć odległość pomiędzy swoimi stopami oraz odległość pomiędzy piłką a stopami.
Również pozycja piłki powinna być taka sama.
Gdy znasz już te odległości staraj się ZAWSZE przyjmować taka samą pozycję stóp oraz pozycję piłki.

b. Gdy stoisz już w prawidłowym setupie poproś swojego kolegę aby przyłożył cienki pręt prostopadle do główki puttera abyś zobaczył czy jest ona skierowana tam gdzie celujesz.
Można to zrobić również małym laserem przykładając go prostopadle do główki kija i celując w białą planszę za dołkiem. Doskonale to pomoże sprawdzić, czy Twoje celowanie jest takie jak sądzisz.

c. Pomiędzy dołkiem a piłką ustaw bramkę z dwóch tee o szerokości 2 piłek.
Bramka powinna być tak ustawiona, że piłka przetaczając się przez nią musi wpaść do dołka.
Zacznij od odległości 4 stóp i zwiększaj ją stopniowo co 2 stopy aż do 10 stóp.
Bramka powinna zawsze być w połowie odległości, a więc łatwiej w nią celować niż w dołek.

Poświęć na wyżej opisany trening puttowania 2-3 godziny tygodniowo, a twoje putty z dystansu 3-10 stóp będą znacznie skuteczniejsze.

Inne ciekawe opisy puttowania znajdziesz na stronie http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php

Sytuacja
Wyobraź sobie, że właśnie „wyszedł” Ci długi putt ale piłka zatrzymała się na 3 stopy od dołka.
Grasz w grupce z 3 innymi golfistami, więc na ogół oznaczasz piłkę i czekasz na swoja kolejność.
Potem nagle chybiasz ten niby prosty krótki putt.

Rozwiązanie
Zwróć uwagę co się dzieje z Twoją psychiką.
Po dobrym długim putt Twoje zaufanie do swoich umiejętności wzrasta, jesteś w dobrym momencie aby to wykorzystać.
Poproś swoich partnerów, żeby pozwolili Ci zakończyć ten dołek i wykonać od razu ten krótki putt. Przygotuj się do niego starannie ale zrób to od razu po tym długi putt.
Jesteś skoncentrowany, w dobrym nastawieniu – wykorzystaj to.

Jeżeli tego nie zrobisz zobacz co się dzieje.
Będziesz putto wał jak ostatni (Twoja piłka jest chyba najbliżej), oczy wszystkich będą zwrócone na Ciebie, a dodatkowo w czasie oczekiwania na swoje uderzenie Twoje napięcie będzie rosło. 3 stopy to łatwo putt ale mimo wszystko to 3 stopy.
Podchodząc w końcu do tego putta będziesz znacznie bardziej się denerwować niż gdyby to było od razu po pierwszym putt.

Jeżeli mimo wszystko wydarzy się tak, że nie możesz od razu wykonać tego drugiego uderzenia (są różni partnerzy), to odejdź na bok, poza green i popatrz na niebo, pole, pomyśl o wszystkim tylko nie o puttowaniu. Nie patrz jak puttują inni, co to zmienia dla Ciebie ?
Potem po prostu podejdź, wykonaj rutynę i wbij ten łatwo putt.

Więcej o krótkich puttach możesz poczytać na stronie - http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php

Problem
Putt z odległości 3 stóp jest zmora dużej ilości golfistów.
Niby jest on prosty i łatwy, ale mniej doświadczeni gracze bardzo często go chybiają, co bardzo negatywnie wpływa na kolejne putty z tego dystansu.

Rozwiązanie
Putt z 3 stóp jest NAPRAWDĘ bardzo prosty !
Wystarczy dobrze się ustawić i lekko uderzyć piłkę.
Chybienie tego putta ma tylko 3 przyczyny:

a. Nieprawidłowe wycelowanie główki puttera na dołek – putt jest łatwy więc często ustawienie jest niedbałe.

b. Zbyt szybki ruch putterem – powoduje trudność w ustawieniu główki puttera prostopadle do kierunku putta i w przypadku minimalnej niedokładności (patrz pkt. a) piłka mija dołek lub wypada z niego.

c. Nieprawidłowa pozycja piłki – piłka jest za bardzo z przodu lub za bardzo z tyłu postawy w setupie. W pierwszym przypadku jest tendencja do chybiania po lewej stronie dołka, w drugim po prawej, gdyż w większości przypadków łopatka puttera idzie po łuku do tyłu i potem również po łuku do przodu.

Problem
Długi putting tj. na odległość ponad 30 stóp (15 kroków), szczególnie na szybkich greenach, jest dla amatorów prawdziwa zmorą.
Jego trudność wynika z 2 rzeczy:
a. Mało który amator wytrwale ćwiczy długie putty i to na dodatek systematycznie, stąd brak wyczucia
b. Putting na odległość 40-50 stóp czyli 20-25 kroków jest trudny z natury rzeczy i nawet zawodowcy mają z tym problemy.
Z dystansu 40-50 stóp w 20% przypadków nawet w PGA zawodnicy wykonują 3 putty.

Rozwiązanie
Jedną z metod ćwiczenia długiego puttingu jest opanowanie 3 podstawowych dystansów na które potoczy się piłka.
Dystanse te będą dla każdego gracza inne oraz będą inne w zależności od szybkości greenu, ale dadzą już większe poczucie
bezpieczeństwa i kontroli.
Jak je ustalić ?
Stajemy w pozycji setupu do putta.
Nie patrząc na cel, na równym greenie, wykonujemy 10 puttów koncentrując się na pozycji dłoni w zamachu.
Dla pierwszej odległości cofamy dłonie przed prawe udo, nie dochodzą one do uda.
uderzamy tak 10 piłek i mierzymy krokami dystans na którym się zatrzymają.
Mamy pierwszy wzorzec odległości na danym greenie (na ogół około 15 kroków).

Drugą serie wykonujemy cofając dłonie w zamachu do prawego uda, tj. dłonie zatrzymują się gdy znajda się przed prawym udem.
To będzie drugi wzorzec odległości (na ogół około 20 kroków).

Trzeci wzorzec to sytuacja gdy cofamy dłonie za prawe udo.
Odległość toczenia się piłki będzie około 25 kroków.

Oczywiście wszystkie w/w odległości zależą od szybkości greenu oraz tempa naszego puttowania.
Utrzymując jednak stałe tempo można w przeciągu 5 minut określić na danym greenie w/w trzy wzorce co da nam w grze
lepsza kontrolę długich puttów.

Problem
Bardzo często chybiasz putty z 3-6 stóp.

Rozwiązanie
Popracuj nad pozycją puttera w stosunku do linii przedramion w setupie.
Linia przedramienia powinna się pokrywać z linią puttera, a główka puttera powinna wtedy leżeć płasko na greenie.

Zapewnia to większą stałość ruchu puttera. Jeżeli nasze ustawienie na cel jest prawidłowe to przy krótkim puttingu ta pozycja przedramion w stosunku do puttera zapewni celne uderzenie.