strategia

Zawsze o ile można należy dążyć do GIR.
A wiec pracuj nad hybrydą tyle ile możesz.

Ale równie ważna jest krótka gra gdyż nikt nie ma 100% GIR (czołówka PGA to 60-65%).
Powinieneś w krótkiej grze czuć sie na tyle pewnie aby wychodziło Ci minimum 40% up&down z dystansu do 30m od greenu.
Właśnie wtedy Twoje szanse rosną, gdyż jeżeli masz powiedzmy 40% celności hybrydą i 40 % skuteczności up&down, to jak nie jedno to drugie wyjdzie z prawdopodobieństwem 40%.
50% byłoby lepsze ale....

Reasumując wariant z hybrydą jest lepszy, ale nie zaniedbuj krótkiej gry.
I jeszcze jedna rzecz.
Tak przecież nie jest na każdym dołku.
Sytuacja taka jak opisujesz zdarza sie tylko na długich par 4 i bardzo długich par 5.
Na tych dołkach po prostu zakładasz, że zrobisz bogey.
Przy hcp 25 który posiadasz, masz prawo do 18 bogey i jeszcze paru double bogey !
Tak wiec załóż na niektórych dolkach z założenia bogey i już.

Wszystko zależy od handicapu jaki posiada gracz.
Powyżej handicapu 18 celem podstawowym powinno być utrzymanie się na fairwayu i trafianie w green w jednym uderzeniu więcej aniżeli green-in-regulation.
Pod tym kątem dobieramy kije i trzymamy się z dala od wszystkich przeszkód wodnych i OB.
Nie podejmujemy żadnego ryzyka.

Poniżej handicapu 18 a powyżej 10, wybieramy te dołki (głównie par 5 i łatwe par4) na których będziemy dążyli do green-in-regulation i zrobienia par. Określamy tez najtrudniejsze dołki (głównie długie par 4) na których z założenia będziemy dążyli do zrobienia bogey bez zbędnego ryzyka.

Poniżej handicapu 10 planujemy bardzo dokładnie każdy dołek, tzn. określamy miejsce w które będziemy mierzyli na poszczególnych dołkach różnymi kijami.
Proponujemy przeczytać rozdział "Handicap Golf - Strategia", gdzie opisujemy różne strategie w grze.
http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-6.php

Generalnie rozróżnia się 3 rodzaje tee męskich źółte, białe i czasem czarne.
Różnią się one jak wiadomo odległościami do dołka z czego wynika różny wskaźnik slope i rating pola.
Natomiast poziom trudności tzw. stroke index lub handicap index jest taki sam dla danego dołka niezależnie od tego z których tee się gra.

Naszym zdaniem można przyjąć nastepującą regułę.
Wszystkie handicapy powyżej 10 grają z żóltych tee.
Od hcp 4 do 10 z białych, a jeżeli są tee czarne to dopiero od handicapu 4 w dół.

Ponieważ poszczegółne rodzaje tee różnią się tylko odległością, więc to odległość uderzania danym kijem jest decydująca.
Można grać bardzo dobrze (precyzyjnie uderzać kijami), a po prostu nie dobije się do greenu w określonej ilości uderzeń.
I odwrotnie, co z tego że uderza się daleko lecz nie precyzyjnie ?

Spróbuj zagrać z damskich, czerwonych tee i zrobić par pola.
Zobaczysz że jest to równie trudne, a wydawałoby się, że bardzo łatwe dla niższych handicapów.

Podsumowując, przy Twoimi handicapie radzimy grać z żółtych tee, ale raz na jakiś czas treningowo zagraj zarówno z białych jak i z czerwonych.
Poznasz nowe sytuacje i poprawisz niektóre elementy Twojej gry.

Sytuacja

Gracze powyżej handicapu 18 mają tendencję do psucia uderzeń w seriach.
Zgodnie z badaniami Davida Peltza, złe uderzenia powtarzają się na ogół w seriach po 3.
Oznacza to, że po pierwszym złym uderzeniu następuje na ogół 2 i potem 3.
Wynika to z nerwów, napięcia i chęci poprawienia efektu złego uderzenia za wszelką cenę.
Jest to niestety najlepsza droga do wyników nawet dwucyfrowych, w przypadku graczy z wysokimi handicapami.

Rozwiązanie

Następnym razem gdy nie wyjdzie Ci jakieś uderzenie zagraj następna bardzo bezpiecznie.
Nie ryzykuj i nie próbuj na siłę odrabiać straty.
Twój łączny wynik ulegnie poprawie, pomimo popełnionego błędu.

Zapoznaj się też z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php, gdzie opisujemy dokładniej różne strategiczne aspekty gry w golfa.

Sytuacja
Często zdarza Ci się wpadać do bunkra przy greenie lub do wody w jego okolicach ?
Zastanów się gdzie mierzysz gdy próbujesz dostać się na green.

Rozwiązanie
Amatorzy zbyt często celują na flagę atakując green. Nie zważają na otaczające green bunkry czy wodę w jego okolicy.
Pamiętaj green na ogół jest dość duży i pomijając okolice wokół flagi jest jeszcze bardzo dużo miejsca w jego bezpieczniejszych miejscach.
Dołki (szczególnie na turniejach) ustawiane są na ogół w trudniejszych położeniach tj. za bunkrem, na skraju wody itp.
Następnym razem grając swoją rundę zapomnij o możliwości birdie, na którą liczysz celując prosto na flagę.
Birdie to super wynik, ale bogey jest zawsze lepsze niż double bogey.
Staraj się grać w to miejsce greenu, które jest bezpieczne, a niekoniecznie to najbliżej flagi.
Nie zrobisz może birdie, ale unikniesz również double i triple bogey.

Zapoznaj się też z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php, gdzie opisujemy dokładniej różne strategiczne aspekty gry w golfa.

Czym jest strategia gry w golfa ?
Składa się na nią szereg elementów:
a. Dobór kija w zależności od sytuacji i odległości
b. Dobór rodzaju uderzenia w zależności od sytuacji, odległości i wyznaczonego celu
c. Ocena ryzyka danego uderzenia
d. Wybór celu, tj. miejsca gdzie ma upaść piłka
f. Ocena greenu – szybkość, spadki itp.

W każdym z tych punktów jest dodatkowo kilka elementów.
Na przykład w punkcie a, należy uwzględnić położenie piłki, wiatr, przeszkody na drodze do celu.
W punkcie b, trzeba wziąć pod uwagę położenie dołka na greenie, rodzaj trawy
i podłoża,
I tak dalej i tak dalej.
Tak wiec strategia gry w golfa to rzecz bardzo trudna i skomplikowana.
Bywa, że gracz ma dobre umiejętności techniczne ale nie ma dobrej strategii.
Wynik na polu będzie wysoki.

Mistrzem strategii golfowej był Jack Nicklaus.
Niewielu golfistów wie, że on pierwszy zaczął notować odległości na polu
i uwzględniać je w swojej strategii gry. Dla innych była to nowość w tamtych czasach.

Jakie są wiec najważniejsze zalecenia strategiczne ?
Oto dwa nadrzędne.

Pierwszym nadrzędnym zaleceniem jest dostosowanie strategii gry do swojego poziomu gry w golfa czyli handicapu.
Należy pogodzić się z tym, że mając np. handicap powyżej 20, nie będziemy dążyli do zrobienia green-in-regulation za wszelką cenę.
Przy takim handicapie będziemy przede wszystkim dążyli do gry na bogey i starali się maksymalnie ograniczyć ilość double bogey.
Mając handicap poniżej 10 a powyżej 5 nie będziemy przykładowo dążyli za wszelką cenę do uderzenia na green w drugim uderzeniu na par 5.
Tak wiec dla każdego poziomu gry strategia będzie nieco inna.

Drugą nadrzędną sprawą w zakresie strategii jest zrozumienie, że dobry wynik na polu nie bierze się z dużej ilości birdie
i parów, ale z malej ilości bogey i double bogey.
Jeżeli spojrzycie na najlepsze wyniki osiągane przez zawodowców to zobaczycie,
że przy wynikach poniżej 70 praktycznie nie robią oni bogey – same pary i birdie.
Podobnie jest u amatorów, szczególnie z wyższymi handicapami.
Wyeliminowanie double bogey i więcej, ma natychmiastowy efekt w postaci wyników poniżej 90.
Zagranie natomiast 2 birdie daje dużą przyjemność, ale jeżeli równocześnie zagrało się 4 double bogey i jednego  triple,
to wynik będzie kiepski tak czy tak.

Spróbujemy teraz opisać najważniejsze zalecenia strategiczne dla każdej fazy gry – od tee shotu do ostatniego putta.

Tee shot.
Najważniejszym jego celem podobnie jak serwisu w tenisie czy siatkówce jest dobre wprowadzenie piłki do gry.
Atomowy serwis tenisowy niczemu nie służy jeżeli piłka jest w siatce.
Zresztą proszę zwrócić uwagę że gracze o najszybszym serwisie tacy jak Andy Roddick nigdy nie byli numerem 1 i nie wygrywali znacznej ilości najważniejszych turniejów.
W golfa jest podobnie.

Najdalej uderzający zawodowcy jak Bubba Watson nigdy nie byli wielkimi golfistami.
A numer 1 na świecie Tiger Woods, słynie z kłopotów z driverem.
Tak wiec tee shot to ważny element gry w golfa, ale można powiedzieć, że jest on najmniej ważny pod jednym warunkiem.
Mianowicie, że po tym pierwszym uderzeniu piłka w miarę dobrze leży, nie jest OB., w wodzie lub w sytuacji, iż trzeba stracić 1 uderzenie aby móc wykonać następne.
Tee shot nie ma decydującego znaczenia aby zdobyć par, ale może to całkowicie uniemożliwić.

Gracze z hcp powyżej 18 powinni po prostu umieścić piłkę na fairwayu lub w okolicy 10 metrów od niego, w odległości adekwatnej do kija którym był wykonany tee shot.
Gracze z hcp poniżej 18 mogą dążyć do umieszczenia piłki w takim miejscu, skąd atak na green lub kolejne uderzenie
(par 5) będzie łatwiejsze.
Jeżeli par 4 ma długość w okolicach 400m to nawet gracze z hcp 6-8 powinni rozważyć zdobycie bezpiecznego bogey, zamiast ryzykownego par, mogącego zamienić się w bogey po bunkrze, wodzie, krzakach lub lesie.

Layup i approach
To jedna z kluczowych decyzji dla amatorów o niższym handicapie i często ona właśnie zaważy na tym czy handicap zejdzie do 4-5 czy zostanie na poziomie 6-8.
Dla amatorów z hcp powyżej 18 nie ma to takiego znaczenia, gdyż oni w większości przypadków powinni grac layup.

Od czego zależy wybór ?
Jeżeli mamy bezpieczną odległość do greenu (tj. taką, na której czujemy się pewnie) to +1 pkt. za approachem
Jeżeli odległość ta przekracza 170m a green jest szybki  to -1pkt za approachem  (chyba ze potrafimy uderzyć 6 ironem  170m lub jesteśmy super dokładni w 5 iron
i woodach).
Jeżeli do greenu jest więcej niż 150m i jest on otoczony bunkrami, wodą, jest na wzniesieniu to -1 pkt. za approachem
Jeżeli green ma w okolicy 1-2 bunkry, jest duży, brak w okolicy wody to +1 pkt. za approachem

I tak dalej.

Każdy powinien sobie w zależności od swojego poziomu stworzyć podobny algorytm wyboru uderzenia typu approach lub layup i na polu trzymać się go z żelazną konsekwencją, nie dając się ponieść emocjom.
Uniknie w ten sposób kilku double bogey lub gorzej.

Czasem znacznie lepiej zagrać bezpieczne uderzenie i mieć bardzo dobrze przygotowane następne, aniżeli ryzykować,
że następnego nie będzie,  gdyż zgubimy piłkę.

Na znanym filmie z Kevinem Costnerem  „Tin Cup” było to bardzo dobrze pokazane.
Zawodowiec grany przez Costnera, miał szanse wygrać US Open o ile zagrałby layup na ostatnim dołku przed wodę.  Zdecydował się on jednak na approach na green i ten dołek zakończył w kilkunastu uderzeniach po tym jak wpadał do tej wody kilka razy (był uparty).
Można oczywiście być ambitnym i to nic złego, pod warunkiem, że wynik ma dla nas drugorzędne znaczenie, a liczy się tylko ”challenge”.

Innym elementem istotnym gdy decydujemy się na atak na green jest miejsce gdzie mierzymy.
Wszyscy zawodowcy są zgodni co do tego – mierzy się tam gdzie jest najbezpieczniej.
Tiger Woods kilkakrotnie mówił, ze on zawsze zakłada błąd i mierzy w green tam, gdzie po ewentualnym błędzie będzie
w dalszym ciągu możliwość par.
Znaczy to tyle, że jeżeli dołek jest po prawej stronie greenu i jest np. chroniony bunkrem to nie celujemy na dołek tylko
na środek greenu.

Krótka gra i okolice greenu.
Tutaj ilość możliwości i kombinacji zaczyna sięgać kilkudziesięciu.
Kilka rodzajów uderzeń, kilka kijów do wyboru, różne położenia piłki i podłoża ……

Dobra strategia z tej odległości to trzymanie się jednej prostej zasady – z odległości 40m od greenu najważniejsze to znaleźć się na greenie, a dopiero w drugiej kolejności blisko dołka.

Proszę zwrócić uwagę, że ten pierwszy warunek nie wyklucza drugiego, natomiast drugi bardzo często wyklucza pierwszy.
W trudnym położeniu dołka, na szybkim greenie, w napięciu itp., bardzo łatwo jest uderzyć w ziemię przed piłka lub zatopować ją, dążąc za wszelką cenę do zagrania jej na metr od dołka.
Natomiast bezpieczne celowanie w kilkaset metrów kwadratowych greenu, może w wielu przypadkach skończyć się albo udanym jednym puttem albo tym, że piłka szczęśliwie potoczy się w stronę dołka.

Dave Peltz określa trudne warunki uderzenia jako „Red Flag Conditions”.
Oznacza to tyle, że gdy określimy nasze położenie piłki, położenie greenu, bunkry, wodę, przeszkody na „Red Flag Conditions” to gramy wtedy super bezpiecznie nie uzyskując być może birdie czy par, ale również nie robiąc double i triple bogey.
Jeden z opisywanych przez Peltza przypadków jest idealną ilustracją tego o czym piszemy.
Wyobraź sobie, że jesteś 5 metrów od greenu i na dodatek piłka leży w miarę dobrze.
Co robisz ?
99% graczy będzie chipowało lub pitchowało na dołek.

Ale teraz mamy tę samą sytuację na 10 dołku w Shinnecock Hils w USA.
Tam jeżeli leżymy nawet 5 m od greenu ale powyżej i nie zachipujemy idealnie do dołka, to piłka znajdzie się ….. 60m poniżej greenu.
Taki tam jest spadek i warunki wokół greenu.

To właśnie „Red Flag Conditions” i w takim przypadku co grać ?
Ekstremalnie bezpieczny krótki putt byle tylko zatrzymał się na greenie, najlepiej poniżej dołka.

Inny problem - bunkier.
W zasadzie wszyscy gracze powyżej hcp 10 powinni trzymać się zalecenia Hanka Haneya, byłego trenera Tigera Woodsa.
Jesteś w bunkrze przy greenie ?
Graj bezpiecznie na green i nastaw się na 2 putty.
Może wyjdzie Ci jeden putt, ale przede wszystkim uderzaj z bunkra na Green, a nie na dołek.
Nadmierna chęć zrobienia up&down z wszelką cenę, może zakończyć się topem, zaryciem w piasek itp. słowem double bogey.

Putting.
Tutaj cel jest jeden – zrobić maksymalnie 2 putty.
Dla graczy powyżej hcp 18 cel ten to zrobić zawsze 2 putty, dla tych poniżej hcp 18 to maksymalnie 2 putty.

Co to oznacza ?
Oznacza to, ze jeżeli jesteśmy w odległości ponad 20 stop (10-15 kroków od dołka) to uderzmy tak, aby piłka zatrzymała się na 3 stopy przed lub za dołkiem.
Bowiem z odległości 20-30 stóp procent piłek umieszczanych w dołku przez zawodowców z PGA wynosi 10% czyli 1 piłka na 10.
Przez zawodowców z PGA !

Szanse amatora z hcp 5 na umieszczenie piłki w dołku z tej odległości to 5%,
a z hcp w okolicach 18 to 3%.
Można więc uznać że szans nie ma i lepiej być na 3 stopy od dołka i zrobić 2 putty, aniżeli celować, mierzyć, denerwować się i zrobić … 3 putty.

Jeżeli chodzi o putting to jest jeszcze jedna ważna rzecz.
Puttować można i zza greenu i z bunkra jeżeli warunki pozwalają.
Ważne jest żeby być na greenie, a nie ważne jak i jakim kijem.

To w bardzo dużym skrócie ogólne i najważniejsze zalecenia strategiczne i uwagi na ten temat.
Dobra strategicznie gra to przede wszystkim bezpieczna i mądra gra.
Trochę tak jak z przeciętną szybkością w rajdach samochodowych.
Wysoka przeciętna szybkość nie bierze się z maksymalnych prędkości osiąganych na kilkuset metrach, ale z możliwie wysokich najwolniejszych prędkości na kilkunastu kilometrach.

Zapoznaj się też z zakładką o strategii http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php
Znajdziesz tam opisy różnych strategii gry w zależności od posiadanego handicapu.

Na początek kilka wyjaśnień.

Up&down czyli "do góry" (uderzenie) i "do dołu" (do dołka), oznacza zagranie tylko dwóch uderzeń w sytuacji gdy nie jest się na greenie, ale w jego okolicach tj. od 1 do 30 metrów.
Oczywiście może to być i 90 metrów, ale taki klasyczny up&down to właśnie 1-30 metrów od greenu.

Chip  to krótkie uderzenie po którym piłka toczy się minimum tyle samo co leci w powietrzu.
Pitch to krótsze lub dłuższe uderzenie po którym piłka toczy się krócej aniżeli leci.

Flop shot, lob shot, cut shot to form pitcha, a chip & run, chip-putt to formy chipa.

Jesteśmy więc w niewielkiej odległości od greenu (nie w bunkrze) i co tu grać aby być w dołku w dwóch uderzeniach ?

Proponujemy następujący prosty algorytm myślenia na poziomie zaawansowania hcp 12-36.
a. Ile jest do greenu w krokach ? To odległość A
b. Ile jest od brzegu greenu do dołka ? To odległość B
c. Jeżeli A jest większe niż B to gramy pitch, a jeżeli B jest większe niż A to gramy chip, a jeżeli A jest równe B
to gramy chip lub pitch w zależności od tego czy A jest długie (pitch) czy krótkie (chip).

Przykładowo jeżeli do greenu mamy 15 kroków, a dołek jest w odległości 10 kroków od brzegu greenu, to gramy krótki pitch.
Jeżeli do brzegu greenu jest 5 kroków, a dołek jest w odległości 15 kroków od brzegu greenu to gramy chip.

Po krótkim pitchu piłka toczy się 7-10 kroków (w zależności od prędkości greenu), a po chipie piłka toczy się od 10 do 20 kroków w zależności od wybranego kija i prędkości greenu.
To zasada generalna i konsekwentne jej stosowanie spowoduje większy procent up&down, tak w okolicach 30%.

Ale czasem trzeba być bardziej dokładnym i skutecznym.
Rozszerza sie wtedy pojecie chip i pitch.
Chip może być niskim chipem (piłka bardziej z tyłu postawy), po którym piłka toczy się mniej więcej tyle co leci,
lub chip&run (piłka znacznie bardziej z tylu postawy) po którym piłka toczy się kilkakrotnie dłużej niż leci.

Krotki pitch z kolei może być zwykłym pitchem (piłka pośrodku postawy) po którym piłka toczy się 7-10 kroków, lub lobem (piłka bardziej z przodu), flopem (otwarta łopatka) czy cut shotem (specjalna droga łopatki kija) po którym piłka toczy się
1-3 kroki, niezależnie od tego jak długo leci.

To jest już poziom handicapów od 12 w dół.
W zależności od sytuacji mamy wtedy cały szereg możliwości:
a. Odległość do greenu jest znacznie większa niż na greenie - lob, flop, cut shot
b. Odległość do greenu jest taka sama jak na greenie ale na greenie jest minimum 7-10 kroków - klasyczny pitch
c. Jw. ale na greenie jest ponad 10 kroków - chip wedgem
d. Odległość do greenu jest większa niż na greenie i green opada w stronę dołka – cut shot lub flop
e. Odległość do greenu jest niewielka (2-5 kroków) i na greenie tyle samo, a green opada w stronę dołka – cut shot
f. Odległość do greenu jest mniejsza niż na greenie - chip lub chip&run
g. Jw. i green podnosi się w stronę dołka - jw. i tak dalej i tak dalej.

Jest co najmniej kilkanaście możliwości w zależności od proporcji do greenu/na greenie, nachylenia greenu (spadek/wzniesienie), położenia greenu (wyżej niż piłka/niżej niż  piłka), położenia piłki (dobre/źle położenie).

I jeszcze jedno.

Czasem najlepszą opcją jest putt zza greenu.
Piłka przezwycięży opór trawy lub fringu i dalej potoczy się po greenie.

Co wybrać ,żeby w tym wszystkim się nie pogubić i grać skutecznie up&down ?

To jak zaznaczyliśmy wyżej zależy od umiejętności gracza.

Dla tych z hcp powyżej 12 zalecamy po prostu albo chip (więcej greenu niż do greenu) lub pitch (więcej do greenu niż greenu).
W 30% przypadków tego rodzaju rozumowanie da nam up&down, o ile oczywiście nasz krótki putting jest w miarę dobry.

Dla tych bardziej zaawansowanych (hcp poniżej 12) proponujemy dodatkowo opcje cut shot, lob, flop, chip&run,
chip-putt w zależności od tego jak dużo jest miejsca na greenie i jak green opada.
Im mniej miejsca lub green opada bardziej tym bardziej zbliżamy sie do kolejności cut shot, flop, lob.
Im więcej miejsca i green wznosi się tym, bardziej kolejność putt, chip-putt, chip&run, chip jest odpowiednia.

Prawidłowe wykorzystanie w/w zasad da handicapom poniżej 12 skuteczność nawet do 80% w up&down.
Ale naj, naj, najważniejsze jest aby nie będąc na greenie tylko w jego okolicy, uderzyć tak, aby być na greenie - to jest zadanie numer 1 !

Zapoznaj się też z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-4.php
Opisane tam jest kiedy grać chip, kiedy pitch i jak to można ćwiczyć.

Sytuacja
Zdarzyło Ci się grać ze znacznie słabszym Partnerem ?
Niestety na ogół poziom Amatorów równa się w dół tj. do poziomu właśnie tego słabszego.
Jak można nie tylko tego uniknąć, ale jeszcze spróbować poprawić swoją grę ?

Rozwiązanie
Zaproponuj swojemu Partnerowi następujące reguły gry.
Za każdym razem gdy Ty podchodzisz do swojej piłki w zależności gdzie ona upadła po uderzeniu, on ma prawo przesunąć (rzucić) ją dowolnie w promieniu zależnym od różnicy handicapów.
Każdy punkt handicapowy to promień o 1 metr większy w zasięgu którego może on rzucić Twoją piłkę, wliczając w to bunkry, krzaki itp.
Jeżeli dzieli Was 10 pkt. handicapowych to możliwy promień wynosi 10 metrów, jeżeli 15 to 15 metrów itd.
Zmusi Cię to do gry z trudnych położeń, próbowania różnych trajektorii lotu piłki, bezpieczniejszej gry.
Doskonale niweluje to również różnice handicapowe, a dodatkowo zmusza Cię do skuteczniejszej gry.

Problem
Grasz sporo parów, a nawet birdie, ale zdarza Ci się zbyt dużo double bogeys, co rujnuje Twój wynik.
Sytuacja jak wyżej może zdarzyć się dobrym graczom, którzy nadmiernie ryzykują, podnieceni dużą ilością robionych parów czy birdie.
Ryzyko często powoduje, że teoretyczny par zamienia się w double bogey.

Rozwiązanie
Przed grą obejrzyj dokładnie score-card i zaplanuj swoją grę.
Przyjmij jakąś zasadę na których dołkach z założenia nie będziesz ryzykował gry na par.
Może to być np. odległość.
Przykładowo każdy par 3 powyżej 180 metrów, par 4 powyżej 360 metrów i każdy par 5 powyżej 500 metrów grasz
z założenia na bogey.
Na tego typu dołkach staraj się być na greenie w jednym uderzeniu więcej aniżeli przewiduje green-in-regulation
tj. w 2 uderzeniu na par 3, w 3 na par 4 i w 4 na par 5.
Zwróć uwagę, że nie niweczy to szansy na par, gdyż możesz zagrać bardzo dobry pitch lub krótki approach na green lub wykonać doskonały długi putt.
Równocześnie znacznie ograniczasz ryzyko i uczysz się grać bezpieczniej.
Eliminujesz w ten sposób wszystkie (lub większość double bogey).
Dla graczy o wyższych handicapach zamiast bogey może to być gra na double bogey.
Ograniczą oni wtedy ryzyko triple-bogey.

Zapoznaj się też z zakładką o strategii http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php
Znajdziesz tam opisy różnych strategii gry w zależności od posiadanego handicapu.

Problem
Nie wiesz tak naprawdę które z 14 kijów są dla Ciebie najważniejsze i którymi powinieneś najwięcej ćwiczyć.

Rozwiązanie
Zależy to od poziomu na którym grasz.
Przy handicapach powyżej 18 najważniejszy jest putter oraz wedge np. 56.
Pozwala to zaoszczędzić 1 lub więcej uderzeń z okolic greenu.
Przy handicapach poniżej 18 do tych dwóch kijów dochodzi driver.
Jego dobre zastosowanie zwiększa prawdopodobieństwo „birdie” na niektórych krótszych par 4 i par 5,
szczególnie gdy poprzednio (mając handicap powyżej 18) opanowałeś wedge i putter.
Irony oczywiście są istotne ale nie zapewniają one wg Peltza kluczowej przewagi.

A więc rada.
Masz handicap powyżej 18 ?
Ćwicz bardzo dużo putting i wedge z różnych odległości.
Zszedłeś a handicapem poniżej 18 ?
Poćwicz sporo z driverem, postaraj się najpierw być dokładny, a potem staraj się uderzać coraz dalej.

Średnia odległość uderzeń driverem wśród graczy PGA w ostatnich 4 latach zmalała o 5 yardów
(a wśród liderów o 15 yardów !).
Irony powinieneś mieć na stałym, równym poziomie.
Driver, wedge i putter – oto co zapewni Ci sukces.

Zapoznaj się też z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php, gdzie opisujemy różne strategie gry w zależności od posiadanego handicapu.

Problem
Robisz sporo double i triple bogey, a analizując swoją grę nie bardzo rozumiesz dlaczego.

Rozwiązanie
Spróbuj podzielić wszystkie swoje uderzenia na polu na dwie kategorie:

1. Takie gdzie nie masz żadnych wątpliwości co do kija, kierunku, rodzaju uderzenia, a przede wszystkim wiary
we własne umiejętności

2. Takie gdzie te wątpliwości występują

A pierwszym przypadku graj to co wierzysz i chcesz.

W drugim przypadku jest problem i źródło porażki lub sukcesu.
Możesz temu zaradzić w jeden bardzo prosty sposób.

Przygotowując i obmyślając tego typu uderzenie, spróbuj rozważyć 2 sformułowania -  "Jest możliwe, że mi to wyjdzie" 
i "Jest bardzo prawdopodobne, że mi to wyjdzie".

Jeżeli myślisz "Jest możliwe, że mi to wyjdzie" to ... nie graj tego uderzenia.
Zagraj takie o którym możesz pomyśleć "Jest bardzo prawdopodobne, że mi to wyjdzie".

Amatorzy mają bowiem olbrzymią tendencję do wiary w uderzenia gdzie ich szanse powodzenia są zaledwie kilkuprocentowe.
Zawodowcy nie grają prawie nigdy uderzeń gdzie nie mają minimum 60% szans na powodzenie.

Ta zmiana myślenia o uderzeniu i ocena ryzyka może spowodować, że zamiast double bogey zaczniesz robić bogey,
a zamiast triple - double.
To może być o kilka uderzeń mniej !

Zapoznaj się też z zakładką http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php, gdzie opisujemy różne strategie gry w zależności od posiadanego handicapu.

Sytuacja
Aby myśleć o zejściu poniżej 70 uderzeń trzeba być bardzo dobrym golfistą z handicapem w okolicach 0.
Tym niemniej nawet gracze o takich umiejętnościach nie zawsze wiedza dlaczego, pomimo bardzo dobrej gry,
nie mogą przełamać tej ostatniej granicy 70 uderzeń.

Rozwiązanie
Receptę na tak doskonałą grę podał swego czasu Gary Player.
Powiedział on: "Aby zagrać poniżej 70, musisz być nie tylko doskonałym golfistą, musisz być również Graczem.
Cała Twoja wola i koncentracja, mają służyć tylko jednemu celowi - posyłać piłkę dokładnie tam, gdzie chcesz.
Oto ćwiczenie, które może Ci w tym pomóc."

Przygotowując się do uderzenia połóż na ziemi, na 2-3 metry przed piłką dowolny kij prostopadle do kierunku uderzenia.
Stojąc przed nim możesz myśleć o czym chcesz.
Dobierać kij, wyobrażać sobie lot piłki, uwzględniać wiatr i położenie piłki.
Możesz też wykonywać próbne zamachy itp.

Gdy jesteś gotów podchodzisz do piłki, przekraczając linię, którą wyznacza leżący na ziemi kij.
Od tej pory nie możesz mieć już żadnych myśli z wyjątkiem mentalnego obrazu miejsca gdzie Twoja piłka ma upaść.

Jeżeli w trakcie przygotowania do uderzenia pojawi się jakokolwiek inna myśl, musisz przerwać i wrócić poza leżący na ziemi kij.
I znowu - poszukaj koncentracji i przeanalizuj planowane uderzenie.
Skończyłeś ?
Przekrocz linię kija, ale znowu, masz mieć tylko jedną myśl - cel-miejsce gdzie piłka ma upaść.
Uderz i patrz jak leci właśnie tam.

Spróbuj zagrać tak każde uderzenie na polu, a zrozumiesz jak trudna jest koncentracja, ale również jak wiele daje.
To wyłącznie dzięki niej przełamiesz być może tę ostatnią granicę.

Problem
Grasz już całkiem nieźle (hcp 18-12), ale zbyt rzadko robisz birdie.
Aby Twój handicap zaczął się obniżać powinieneś dążyć do minimum 1 birdie na 2 gry.

Rozwiązanie
Na każdym poziomie gry w golfa, birdie jest efektem dwóch elementów gry.
Approacha na green w uderzeniu na green-in-regulation oraz średniej długości putta.
Im bardziej approach ten jest dokładniejszy i im bardziej średni putt skuteczniejszy tym prawdopodobieństwo birdie większe.

Zacznij ćwiczyć dwa rodzaje uderzeń.
1. Uderzenia na green z odległości 50-100m wedgami (60, 56, 52 i pitching)
2. Putty z odległości od 3 do 7 kroków (6-15 stóp) od dołka

To pierwsze uderzenie może wystąpić w ataku na green na krótszych par 5 i par 4.
Wtedy piłka powinna spaść właśnie w odległości do 15 stóp od dołka i skuteczny średni putt daje szansę na birdie.
Statystycznie takie sytuacje występują 5-6 razy na przeciętnym polu.
Należy dążyć do skuteczności minimum 50%.

Jeżeli Twój średni putting (6-15 stóp) będzie na poziomie skuteczności 30% (to Twój cel), to zdobędziesz birdie w każdej rundzie.   

O treningu wedgami oraz średniego puttingu przeczytaj na stronach http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-1.php oraz http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugipitch-1.php

Problem
Twój wynik na drugiej 9-ce jest na ogół znacznie gorszy niż na pierwszej.
Zawodzi wszystko – technika, strategia, sam nie wiesz dlaczego tak się dzieje.

Rozwiązanie
Jedną z możliwych przyczyn może być osłabienie organizmu, wskutek nieprawidłowego lub niewystarczającego odżywiania i picia w trakcie rundy.
W trakcie 18 dołkowej rundy traci się dużo minerałów i elektrolitów, co powoduje gorszą koncentrację, koordynację oraz uczucie zmęczenia.
Następnym razem spróbuj przygotować się właściwie do gry.

Przygotuj sobie 2-3 litry (lub więcej jeżeli jest gorąco) wody wzbogaconej elektrolitami i minerałami
(np. preparat Dechamps). Weź również do torby wysokoenergetyczne batony oraz 2-3 banany.

Po każdym dołku (począwszy od 1) pija 2-3 łyki wody. Co 3-4 dołek zjedz baton lub banana.
Nie czekaj na wystąpienie uczucia pragnienia, wtedy będzie za późno.
Regularnie uzupełniaj w organizmie płyny, minerały, poziom elektrolitów oraz poziom cukru.
Po 9 dołku możesz zjeść coś słodkiego (Mars, Snickers, pączka itp.)

Nasza autorska koncepcja „Bogey Meter” powstała aby pomóc amatorom (szczególnie z wyższymi handicapami) robić lepsze wyniki na swoim poziomie gry.
Jej główna ideą jest gra bezpieczna i pewna, co przekłada się nie tylko na wynik, ale na lepsze samopoczucie na polu,
a więc na skuteczniejszą technikę.
Dlatego właśnie dzięki zastosowaniu „Bogey Meter” można nawet zagrać znacznie lepiej niż swój handicap.
Koncepcja „Bogey-Meter” została opracowana we współpracy z Jerzym Dudczakiem, wydawcą serwisu www.golfmedia.pl

Dobry wynik
Dobry wynik w golfa w przypadku gry amatorskiej nie bierze się z dużej ilości birdie czy par (dla wyższych handicapów).
Zrobienie 3 birdie na nic się zdaje jeżeli równocześnie gracz zrobi 4 double bogey.
Natomiast zagranie zamiast tego 3 parów i 4 bogey da lepszy wynik.

Niski wynik bierze się z małej ilości popełnianych błędów, czyli małej ilości bogey, double bogey lub gorzej, w zależności od posiadanego handicapu.
Golf to gra błędów i kto mniej ich popełni ten wygrywa.

Ryzyko
Zawodowcy nie uderzają piłki określonym uderzeniem czy w określonej sytuacji jeżeli nie mają 80% szans na sukces.
Amatorzy bardzo często ryzykują nadmiernie i kończy się to triple bogey, double par lub gorzej.
Nie potrafią oni bowiem dobrze oszacować swoich szans i dopasować swoich uderzeń do swojego handicapu.
Z badań wynika, że im wyższy handicap tym mniej realistycznie amator szacuje swoje szanse na skuteczne uderzenie.
Powyżej handicapu 30, amator próbuje grać „wszystko”, co na ogół kończy się wynikami powyżej 100.

Par, bogey i double bogey
Koncepcja „Bogey-Meter” zakłada, że każdy gracz w zależności od swojego handicapu „ma prawo” do pewnej ilości bogey czy double bogey.
Handicap 30 „ma prawo” do 7 bogey, 8 double bogey, a nawet 2 triple bogey.
Nie musi on zrobić ani jednego par żeby zagrać na swój handicap.
Aby zagrać na handicap 18 można zrobić aż 7 bogey i 5 double bogey.
Trzeba zrobić tylko 4 par.
Nawet mając handicap 7 można zagrać 8 bogey (jedno birdie jest wtedy normą)

Działanie „Bogey-Meter”
W każdej grze są trudne sytuacje – złe „lie”, przeszkody, gęsty rough.
Jeżeli stosuje się „Bogey-Meter”, to w tych sytuacjach gra się bezpiecznie, gra się na bogey, nie ryzykując większej ilości uderzeń.
„Bogey-Meter” pomaga amatorom w ocenie ich szans na dobre uderzenie i w ten sposób wpływa na niższy wynik w grze.
Dodatkowo, stosując „Bogey Meter” gracz ma szanse zagrać nawet lepiej niż swój handicap.
Dlaczego ?
Gdyż gracz czuje się pewniej, gra bezpiecznie i nie robi rażących błędów.
To wszystko powoduje, że w sytuacji ważnego putta czy chipa, wyjścia z bunkra czy bezpiecznego uderzenia na green, zagra precyzyjniej i zrobi mimo wszystko par, tam gdzie było pewne, bezpieczne bogey (czy zrobi bogey w przypadku pewnego double bogey).

Każdy gracz może „wyskalować ” własny „Bogey-Meter”, w zależności od swojego handicapu, mocnych i słabych stron oraz stopnia opanowania różnych uderzeń.
Podany przez nas „Bogey-Meter” to przykład.

W zależności od posiadanego handicapu, gdy w grze wystąpi jedna z opisanych sytuacji należy „zapomnieć” o par
i grać na bezpieczne bogey lub double bogey (dla graczy o wyższych handicapach).
Oznacza to grę na fairway, a nie na green (lay-up), grę obok czy naokoło wody, a nie przez wodę, grę obok greenu,
a nie na green, dwa putty. a nie jeden, up (na green) i dwa putty, a nie up&down itd.

Tak właśnie działa „Bogey-Meter”.
Występuje jedna z opisanych sytuacji ?
Graj bezpiecznie na fairway lub na green, ale bezpiecznie bez presji na green-in-regulation czy na up&down. Graj na bogey, może zrobisz super putt i będzie par, ale unikniesz wyniku double i triple bogey.

Niektórzy golfiści mówią, że gra bezpieczna, kalkulowana, bez ryzyka nie jest „fun”.
Z pewnością nie jest.
Ale ona właśnie daje niski wyniki i niski handicap.
Gra ryzykowna, która daje „fun” to nic złego, ale nie należy się dziwić, że wtedy handicap zostaje na tym samym poziomie na lata.
Największy golfista wszechczasów (Jack Nicklaus) nie tylko wprowadził do golfa standardowe stosowanie odległości na danym dołku, ale również był mistrzem gry strategicznej – bezpiecznej i skutecznej.

Psychika
W grze na polu mogą wystąpić jeszcze dwie sytuacje, bardziej związane z psychiką, aniżeli z umiejętnościami.
„Bogey-Meter” uwzględnia je również.

Pierwsza z nich to normalny w każdej rundzie kryzys.
Przychodzi on prędzej czy później i trwa od 1 do .. więcej dołków, w zależności od kondycji i umiejętności poradzenia sobie z nim.
Kryzys to rzecz normalna i należy się z nim pogodzić.
Zepsuło się uderzenie, którego normalnie się nie psuje ?
Trudno, może to kryzys i należy na tym dołku pogodzić się z bogey (czy double-bogey) nie ze względu na sytuację w grze, położenie piłki itp., ale ze względu właśnie na występujący kryzys.
Wtedy kolejne uderzenie, nawet jak będzie łatwe, należy zagrać maksymalnie bezpiecznie.

Nie „wyczucie” kryzysu i chęć nadrobienia za wszelką cenę tego jednego zepsutego uderzenia, skończyć się może drugim nieudanym uderzeniem i znacznie gorszym wynikiem.

Druga sytuacja występuje gdy z różnych powodów (zmęczenie, braki techniczne, brak koncentracji itp.) zepsuło się 2 uderzenia pod rząd.
Występuje wtedy poczucie zniechęcenia do gry.
Efektem jest mniejsza koncentracja i niestaranne „przyłożenie się” do kolejnego uderzenia, które psujemy i wtedy jest już tragedia.
Lekarstwem zalecanym przez „Bogey-Meter” jest takie same „przykładanie się” do każdego kolejnego uderzenia, niezależnie jakie były uderzenia poprzednie.
To trudne, ale należy zawsze wierzyć i starać się o dobre kolejne uderzenie.
Pole to zawsze wynagrodzi.

Przykładowy i zalecany „Bogey-Meter”
Na naszych stronach opisujemy dokładnie jakie sytuacje mogą wchodzić w skład „Bogey-Meter” w zależności
od posiadanego handicapu.
Spotykasz taką sytuację w grze ?
Graj na bezpieczne bogey (lub double bogey dla wyższych handicapów), a wtedy może i tak zrobisz par
(lub bogey dla wyższych handicapów).

Pełny opis „Bogey-Meter” oraz zdjęcia wszystkich sytuacji z nim związanych znajdują się na stronie
http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-8.php

Birdie jest efektem dwóch elementów gry – bardzo dobrego uderzenia na green (approach) oraz dobrego średniego puttingu.
Dlaczego średniego ?

Gdyż mało który amator uderza systematycznie approach na mniej niż 5 stóp od dołka jak również systematycznie wbija putty powyżej 20 stóp.
Kluczem jest dobry approach i dobry średni putting.

Jak dobry powinien być approach ?
Oto średnie dystanse do dołka jakie osiągają gracze w zależności od posiadanego handicapu z dystansu 75-100 yardów (dystansu z którego atakuje się green z zamiarem uzyskania birdie)

PGA Tour – 17 stóp czyli ok. 8 kroków
Handicap 0-5 – 28 stóp czyli ok. 14 kroków
Handicap 6-18 – 30 stóp czyli ok. 15 kroków
Handicap powyżej 18 – ponad 40 stóp czyli ponad 20 kroków

Średnie wbijania minimum 30% puttów są natomiast następujące
Tour PGA – 11-15 stóp
Handicap 0-5 – 8-10 stóp
Handicap 6-18 – 4-6 stóp
Handicap powyżej 18 – 4-5 stóp

Oznacza to, że gracz PGA Tour robi średnio 1 birdie na 3 uderzenia na green z dystansu 75-100 yardów.
Tak więc tajemnica zwiększania ilości birdie jest prosta – pracuj nad swoimi approachami oraz nad swoim średnim puttingiem.

Zapoznaj się również z zaleceniami strategicznymi na stronie http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-2.php

Przeciętny gracz z handicapem 18, grający na wynik 90, wykonuje w trakcie jednej rundy:
12 - tee shotów driverem czyli ok. 13% wszystkich uderzeń
8 - uderzeń woodami na fairwayu czyli ok. 8% wszystkich uderzeń
14 – uderzeń typu approach ironami czyli ok. 15% wszystkich uderzeń
23 – uderzenia krótkiej gry (chipy, pitche i uderzenia z bunkra) czyli ok. 25% wszystkich uderzeń
33 – putty czyli 36% wszystkich uderzeń

Tak więc aż 56 uderzeń stanowi krótka gra i putty.
Jest to 62% wszystkich uderzeń.
Tam właśnie drzemie największy potencjał handicapów od 14 do 20.

Zmniejszenie ilość uderzeń krótkiej gry (up&down) oraz puttów zaledwie o 5%, natychmiast poprawia globalny wynik o 3 uderzenia.
Dlatego też nasza metodologia nauki zakłada przede wszystkim pracę nad puttingiem i krótką grą.
Dopiero od handicapu 14-15 należy poważnie wziąć się za driver.

Optymalna średnia ilość uderzeń każdego typu dla bardzo dobrego amatora to 14 (tee shot driverem), 6 (wood na fairwayu), 18 (approach), 9 (krótka gra), 29 (putty).

Takie proporcje dają wynik 76, czyli handicap 3-5.
Wtedy największego znaczenia nabierają putty (jak u zawodowców) oraz długa gra ironami.
Przeczytaj również nasze zalecenia odnośnie strategii gry - http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php

Problem
Grasz dobrze, masz handicap w okolicach 18 lub mniej.
Robisz już całkiem dobrze Par, jednak zrobienie Birdie jest u Ciebie rzadkością.

Rozwiązanie
Birdie jest efektem dwóch elementów gry:
a. Bardzo dobrego wejścia na green
b. Bardzo dobrego putta

Aby robić systematycznie birdie trzeba mieć opanowane 2-3 odległości z których trzeba uderzać „Money shot” tj. taki po którym piłka zatrzyma się poniżej 10 stóp od dołka.
Z takiej odległości skuteczność 1 putta powinna być u średnio zaawansowanego amatora na poziomie 20-30%.
Oznacza to, że w 25% wykonamy tylko 1 putt z tej odległości.

Aby znaleźć się w takiej odległości od dołka musimy bardzo dobrze opanować uderzenia wedgami tj. uderzenia z odległości od 100m do dołka.
Wtedy nasza skuteczność i szansa na birdie znacznie wzrośnie na par 5 i krótkich par 4.

Tak więc zacznij ćwiczyć  dwa elementy gry:
a. Putty z dystansu od 6 do 10 stóp (3-5 kroków) od dołka
b. Uderzenia na green lub mały cel wedgami z dystansów 50, 70, 90 i 100m

Po kilku tygodniach tego typu ćwiczeń Twoja ilość birdie powinna wzrosnąć.

Zobacz różne rodzaje ćwiczeń dla średniego puttingu http://www.handicapgolf.pl/hg-krtkiputting-5.php oraz dla długiego pitchingu http://www.handicapgolf.pl/hg-dlugipitch-6.php

Opisana poniżej prawidłowość występuje dla większości praworęcznych golfistów.

Jeżeli atakują oni green położony na skos w prawo od piłki, to po uderzeniu piłka będzie miała tendencję do hook lub pull,
w zależności od kija którym uderzamy.
Wynika to z naturalnego ludzkiego odruchu aby uderzać prosto. Gdy green jest po prawej stronie bardzo często łopatka kija jest lekko zamknięta (czyli ustawiona na cel prosto) lub postawa nadmiernie zamknięta. Obie te rzeczy powodują hook lub pull.

Aby temu zaradzić są 3 rozwiązania.

1. Bardzo dokładne i precyzyjne ustawienie się na kierunek greenu i „zapomnienie” o wszystkich innych kierunkach i sytuacji generalnej na polu.

2. Zagranie celowego fade o ile odległość i dobór kija na to pozwalają.

3. Zagranie poprzedniego uderzenia na par 4 i par 5 w takie miejsce, że green atakujemy na wprost lub z jego prawej strony (czyli na lewo od nas).

Problem
Jaka strategię wybrać na łatwym (krótkim) par 4 i par 5 w zakresie doboru kijów ?
Krótki par 4 to 270-300m, a par 5 to 440-460m.

Rozwiązanie
Jeżeli inne warunki danego dołka nie przeszkadzają, to podziel taki dołek na 2 (par 4) i 3 (par 5) części.
Wyższe handicapy dzielą go na 3 (par 4) i 4(par 5) części.

Najważniejsza jest ostatnia część tj. ta, z której będziemy atakować green.
Odcinek ten powinien być tej długości z której mamy największą skuteczność uderzeń na green.
Dla niższych handicapów powinno to być w okolicach 90 metrów, dla wyższych w okolicach 50 metrów.

W zależności od tego odcinka obliczamy długości pozostałych tj. przykładowo dla par 4 o długości 280 metrów dla handicapu 12 będzie to 280-90=190 metrów lub na par 5 o długości 460 metrów będzie to 460-90=370 metrów.

Dla par 4 mamy już gotową odpowiedź jaki kij wybrać aby osiągnąć 190 metrów z największym prawdopodobieństwem sukcesu. Generalnie powinien to być w tej sytuacji wood 5 lub 3.

Dla par 5 dzielimy otrzymana odległość na 2 i sprawdzamy czy możemy pokonać jej składowe jednym kijem.
A więc 370/2=185 metrów.
W tym przypadku dwa uderzenia woodem 5 lub 3 powinny bezpiecznie pokonać tę odległość.

Jeżeli po podzieleniu nie możemy pokonać tych odcinków jednym kijem, wybieramy do pierwszego uderzenia kij którym uderzamy najpewniej, a do drugiego odpowiedni do odległości.

Przykładowo do pierwszego wood 3, do drugiego wood 5 i atakujemy green pitchingiem.
Wyższe handicapy dokonują podobnych obliczeń dzieląc dołek na więcej części.

Problem
Masz syndrom Rorego McIlroya (który jemu udało się nareszcie pokonać na ostatnim US Open) ?
Polega on na tym, że gdy kilka dołków zagrasz bardzo dobrze, to potem zaczynasz być niedbały, niestaranny w ustawieniach, ekscytujesz się wynikiem i efektem tego jest kilka nieprecyzyjnych uderzeń rujnujących cały Twój wynik.

Rozwiązanie
ideałem jest w ogóle nie myśleć o swoim wyniku i o wykonanych uderzeniach.
Jest jedno uderzenie (aktualne) i koniec.
Potem następne i tak dalej.
Jak to zrobić i jak nad tym pracować ?

Spróbuj wyobrazić sobie, że dane czyli aktualne uderzenie jest jednym jedynym i ostatnim które masz wykonać tego dnia.
Nie ważne czy to putt czy drive, po jego wykonaniu wyobrażasz sobie, że pójdziesz do domu.
Nic od tego uderzenia nie zależy. jest to ostatnie uderzenie, a więc przyjemnie je wykonać bardzo dobrze.
Skup się, wykonaj dokładnie całą rutynę i … uderz piłkę.
Koniec !
Potem jest kolejne uderzenie i znowu wyobraź sobie, że to jest to ostatnie.

Problem
Ironem 7 uderzasz około 130m, ironem 6 około 140m, a Twój cel znajduje się w odległości 135 m.
Jakim kijem najlepiej uderzyć ?

Rozwiązanie
Amatorzy najczęściej przeceniają swoje umiejętności.
W sytuacji gdy wahasz się pomiędzy dwoma kijami do danej odległości zawsze wybierz kij z niższym numerem.
Inne informacje o strategii gry znajdziesz na stronie http://www.handicapgolf.pl/hg-strategia-1.php

Oto 10 błędów które najczęściej popełniają w trakcie gry Amatorzy.
Zastanów się który Ty najczęściej możesz popełniać, a Twoja gra stanie się znacznie bardziej skuteczna i równa.

1. Dobór zbyt wysokiego numeru kija, innymi słowy przecenianie odległości na którą uderzasz danym kijem.

2. Zbyt szybki i gwałtowny swing.

3. Celowanie zawsze na flagę, a nie w bezpieczne miejsce (na ogół jest to środek) greenu.

4. Nie branie pod uwagę w setupie i wybieraniu celu niebezpieczeństw (woda, krzaki) znajdujących się w pobliżu zamierzonej linii uderzenia.

5. Nie przewidywanie gdzie piłka upadnie gdy nie trafi w green.
Zawsze należy wybierać taki kij, aby w przypadku chybienia w green, piłka upadła w korzystnym położeniu do up&down.

6. Gra zbyt ostrożna, brak wiary, że możesz uderzyć ponad drzewami, wodą lub bunkrami.

7. Próba zagrania w poważnej grze lub turnieju uderzenia, którego nigdy przedtem nie ćwiczyło się przez kilka tygodni.

8. Panika gdy piłka wpada do bunkra. Uderzenie z bunkra to takie samo uderzenie jak każde inne.
Należy je ćwiczyć, a przestaniesz się go obawiać.

9. Niedocenianie lub niezauważanie problemów wynikających z położenia (lie) piłki.
Położenie piłki (rough, piasek, twarda ziemia) w dużym stopniu dyktuje rodzaj kija i uderzenia.

10. Niedocenianie breaków (nachyleń) na greenie.
Amatorzy ciągle myślą, że piłka skręca przed dołkiem, podczas gdy na nachylonym greenie piłka zaczyna skręcać tuż po jej uderzeniu.